ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΡΑΚΟΥΛΗΣ - "Συγκομιδή Α΄ "

Ο Παναγιώτης Καρακούλης γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έγινε διδάκτορας του ιδίου Πανεπιστημίου και ειδικεύτηκε στην παθολογία και στην ρευματολογία. Εργάσθηκε στην Β’ Έδρα της παθολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών (Ιπποκράτειο Νοσοκομείο) μέχρι το 1984. Επί πέντε χρόνια είχε την ευθύνη της ελληνικής έκδοσης του British Medical Journal (αρχισυντάκτης). Έχει συνεργασθεί με διάφορα ιατρικά περιοδικά δημοσιεύοντας άρθρα και μονογραφίες.
Το 1990 εκδόθηκε το βιβλίο του «Σύνοψη Ρευματολογίας». Έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές “ΕΛΕΝΑ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ” και “ΕΛΕΝΑ ΙΙ “με τους εκδοτικούς οίκους ΤΕΡΖΟΠΟΥΛΟΣ και ΟΔΥΣΣΕΑΣ, επίσης μια ποιητική ανθολογία της νεότερης ελληνικής ποίησης με τον τίτλο «ΧΡΥΣΟΣ ΣΕ ΜΑΤ» με τις εκδόσεις ΟΜΙΚΡΟΝ και το 2008 από τις ίδιες εκδόσεις την ποιητική συλλογή ΣΥΓΚΟΜΙΔΗ Α’ – Ποιήματα 1995-2005
Έχει κυκλοφορήσει δίσκο με μελοποιημένη ποίησή του, με την συνεργασία του συνθέτη Τάσου Καρακατσάνη. Το θεατρικό του έργο με το τίτλο «ΜΟΥΣΙΚΗ ΔΩΜΑΤΙΟΥ» ανέβηκε από το ΛΑΪΚΟ ΘΕΑΤΡΟ της Νέας Ερυθραίας.
Έχει δημοσιεύσει ποιήματά του στο περιοδικό ΠΑΝΔΩΡΑ ενώ στο διαδίκτυο ποιήματά του έχουν αναρτηθεί στις ιστοσελίδες ΠΟΙΕΙΝ και ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ.
Διατηρεί ένα Blog με ποιήματά του (
http://karakoulis.wordpress.com/)
Δ/νση για επικοινωνία
p_karak@otenet.gr

Σύνδεσμοι με έργα του στο διαδίκτυο
http://www.poiein.gr/archives/date/2008/03/12/
http://genesis.ee.auth.gr/dimakis/Pandora/8/14.html
http://genesis.ee.auth.gr/dimakis/Pandora/7/8.html
http://genesis.ee.auth.gr/dimakis/Pandora/4/4.html






Ένα ήσυχο δέντρο στην πλαγιά του νου

Η ζωή μας, πιστεύω, δεν είχε ελλείμματα.
Ζήσαμε όπως θα θέλαμε και, κυρίως,
αντέξαμε σαν δύο συνένοχοι.
Ακολουθήσαμε μικρά δρομολόγια,
διανύσαμε άτσαλους χειμώνες,
θερμά καλοκαίρια χέρι χέρι
χωρίς σαθρές δικαιολογίες.
Στις διαφωνίες μας έλεγες:
Πάρε τα μάτια μου και δες.
Έτσι μπορούσα να βλέπω
την ομορφιά στα ψίχουλα
του κυριακάτικου πρωινού,
στις αρρώστιες των παιδιών,
στο ξαναζεσταμένο φαγητό,
στις βιαστικές εκδρομές.
Κι ας μπερδεύαμε τις οδοντόβουρτσες,
τις ιδεολογίες, τα βιβλία
και τις γόνιμες μέρες.
Ας διαφωνούσαμε για τις κουβέρτες.
Eσύ κρύωνες, εγώ ζεσταινόμουν.
Όλα ισορροπούσαν όταν η νύχτα
δυνάμωνε τα σώματα.
Γι’ αυτό σου λέω:
Άφησε να είμαι ένα ήσυχο δέντρο
στην πλαγιά του νου σου,
να ’χεις και να ’χω την ίδια σκιά.

#

Η ουλή

Ένα σημάδι στο δεξί πόδι,
ουλή του παρελθόντος, επιμένει.
Σύντροφος σε γλυκόπικρα ποτά
αποδημίας και ονείρων.
Κανείς δεν είδε το σημάδι,
κι έρχονται στιγμές που κι εγώ
το ’χω ξεχασμένο.
Κάποια βράδια φανερώνεται σαν
νυχτολούλουδο της ερημιάς.
Κι εγώ, πιασμένος στo δόκανο της νύχτας,
μιαν εξήγηση ζητάω.
Δε μου αρκεί μια όποια εξήγηση.
Ότι τάχα ήταν από πέσιμο τυχαίο,
από άρνηση γυναίκας να ενδώσει
ή από δύστροπο φέρσιμο αφεντικού.
Μιαν άλλη εξήγηση ζητάω· πως τάχα
βρέθηκα σε συναντήσεις μυστικές,
σε χώρους που ευδοκιμούν οι ενστάσεις.

Τώρα όμως που δυνάμωσαν τα χρόνια,
μια άλλη άποψη φαντάζει ισχυρή·
είναι πως φταίει το λάκτισμα της τύχης.

#

Απροόπτως οι χαμένες ώρες

Κι ενώ περίμενα να έρθει
η νύχτα χωρίς προοπτικές,
νοστάλγησα απροόπτως
τις χαμένες ώρες της ζωής μου.
Εκείνες τις ώρες που οι άλλοι
χαρακτήρισαν χαμένες,
οι άλλοι: οι υποτελείς
του ταμιευτηρίου,
του ωραρίου
και του «έτσι είναι η ζωή».

Νοστάλγησα λοιπόν
όσες ώρες ξόδεψα
ικετεύοντας γυναίκες,
ποιητές διαβάζοντας,
ή σε διαδηλώσεις συμμετέχοντας.


Πηγή: http://karakoulis.wordpress.com/