ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ - "μέγας κηπουρός"

Η Ευτυχία Παναγιώτου γεννήθηκε στις 2 Απριλίου του 1980 στη Λευκωσία. Σπούδασε Φιλοσοφία στην Αθήνα και Νεοελληνικά στο Λονδίνο. Ζει μόνιμα και εργάζεται ως επιμελήτρια κειμένων στην Αθήνα. Ασχολείται παράλληλα με τη μετάφραση και την κριτική και δοκιμάζει τα όριά της στις άπειρες δυνατότητες που χαρίζει η γραφή, με αφοσίωση στην ποίηση.
Ποιήματά της έχουν δημοσιευθεί στα έντυπα περιοδικά Άνευ [Λευκωσίας], Οδός Πανός, Εντευκτήριο. Μεταφράσεις, κριτική και σχόλια στο έντυπο περιοδικό (δε)κατα, με το οποίο συνεργάζεται τακτικά.
Το ηλεκτρονικό περιοδικό e-poema [
http://www.e-poema.eu/] φιλοξενεί μεταφράσεις της αγαπημένης της ποιήτριας Anne Sexton, οι οποίες αναμένεται να εκδοθούν σύντομα σε βιβλίο. Συνεργάζεται με το νέο ηλεκτρονικό περιοδικό βακχικόν [http://www.vakxikon.gr/] κυρίως με κριτικές και βιβλιοπαρουσιάσεις.
Έδωσε την πρώτη της συνέντευξη στo περιοδικό "bang" [
http://www.e-bang.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=275&Itemid=67]
Υπάρχει καταχωρημένη συνέντευξή της στον διαδικτυακό τόπο greek gay LOLITA* στη δ/νση http://greek-lolita.blogspot.com/2008/05/riding-clouds.html
Έχει εκδώσει πρόσφατα το πρώτο της ποιητικό βιβλίο με τον τίτλο "μέγας κηπουρός" [εκδόσεις Κοινωνία των (δε)κάτων, Νοέμβριος 2007]. Για τον μέγα κηπουρό γράφτηκαν στο περιοδικό Ένεκεν [τεύχος 10, Άνοιξη 2008] και στο Yearbook 07>08, Στιγμιότυπα Πολιτισμού, του περιοδικού Highlights και στην εφημερίδα της Κύπρου "Χαραυγή" όπου δημοσιεύτηκαν ποιήματα του βιβλίου της.
Πιο πρόσφατά της ποιήματα έχουν παρουσιαστεί στα blogs
http://vakxikon.blogspot.com/ και http://poetrybookshop.wordpress.com/
Διατηρεί το δικό της blog [http://exwtico.wordpress.com/], με το motto «when pain surpassing itself becomes exotic» [Mina Loy], όπου προσπαθεί να «εξαντλήσει» τους δύο εαυτούς που θεωρεί πως έχει μέσα του όποιος ασχολείται με τις τέχνες.




Ποιήματα από τον μέγα κηπουρό


ars poetica


κανείς δεν είδε το μασκοφόρο με τα τριαντάφυλλα.
έφευγε απ’ το σπίτι με ψαλίδια στα χέρια και μ’ έναν
γάτο μαύρο αγκαλιά στο δάσος με τα μυστικά –δεν
το ’ξερε κανείς– μέχρι που χείλη τεράστια μίλησαν
για εγκλήματα στον ποταμό, για πευκοβελόνες θηρίου,
για επιθανάτιους χτύπους και θρήνους στη διαπασών.
τότε αγκάθια χέρια το ξεγύμνωσαν, το ξερίζωσαν
το μολυσμένο μανιτάρι το μαινόμενο.



#


μέγας κηπουρός
στον Μίλτο


παραλογίζεται τα βράδια ο κηπουρός μου.
σπείρει λέξεις στο χώμα
θάβει λέξεις κάτω απ’ το χώμα.
λέξεις λαβωμένες, πρώτα τις χτυπά
τις δένει έπειτα χωρίς φόβο
οίκτο ποτέ του δεν νιώθει γι’ αυτές,
κλαίνε σπαράζουν σκούζουν καταριούνται
–λέξεις είναι–
τις βουβαίνει.
το καταφέρνει το αίμα.
δεν είναι ο κηπουρός μου αυτός.
σπείρει το θάνατο.
με σπέρνει θάνατο.
γίνομαι ο θάνατος.



#


l’ opera aperta


μπερδεμένες περιπτώσεις οι λέξεις μου.
έχουν μια εμμονή να σκάβουν σε εντόσθια
και μετά, σαν να ’χουνε δει κανένα φάντασμα,
τρομάζουν απ’ τα πράγματα οι λέξεις,
μοιάζει με άρρωστο παραμύθι όπου
στον τρόμο της όρασης η ψυχή είναι πάντα αθώα,
κυκλοφορώ ξυπόλυτη στο στιβαρό σου μπράτσο
δρασκελώντας αρτηρίες:
κοκκινίζω εύκολα δίχως συνέπειες.
απ’ τους χάρτες μαθαίνω τον τρόπο να συγχωρώ.
μοιάζει με άλμα προς το μέλλον,
αδιαφορία για το μέλλον μάλλον
η υπερβολή της αθωότητας.
προχωρώντας –σαν κι
εσένα– κλέβω
κάτι.
μοιράζομαι.



Πηγή: http://exwtico.wordpress.com/