ΜΑΡΙΑ ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ - "ΙΣΙΔΩΡΑ Το δέντρο που περπατούσε"

Η Μαρία Ροδοπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα.

Το 1987 τελείωσε το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Απο τότε εργάζεται ως αναλύτρια – προγραμματίστρια εμπορικών Επιχειρήσεων .


Είναι λάτρης της θεατρικής ποίησης και της σκοτεινής πλευράς των παρασκηνιακών δρώμενων. Αγαπημένος της συγγραφέας ο Σοφοκλής.

Διατηρεί δύο ιστοσελίδες η μία με σκοτεινή και ενίοτε θεατρική ποίηση Dark Virtual Poetry (http://darkvirtualpoetry.blogspot.com/) και η άλλη με ερωτική κυρίως ποίηση Beyond Stars (http://starslagoon.blogspot.com/)


Το 2007 απο τις Εκδόσεις «Συμπαντικές Διαδρομές» κυκλοφορεί το βιβλίο δραματοποιημένης σκοτεινής ποίησης «Dark Perfomances» με συμμετοχή του Νίκου Περάκη και της Βάγγης Χατζησταμάτη.

Τον Δεκέμβριο του 2007 συμμετέχει στην Ανθολογία διαδικτυακής Ποίησης και λογοτεχνίας «Εικονική Λογοτεχνία και
www.ποίηση.gr» Των εκδόσεων «Συμπαντικών Διαδρομών»

Τον Ιούνιο του 2008 εκδίδεται απο τον Αρμό η ποιητική ερωτική συλλογή «Προ-αιρετικά και Ατημέλητα» με συνδημιουργό της τον Τάκη Τσαντήλα.

Τον Οκτώβριο του 2008 εκδίδεται από τις Εκδόσεις "Συμπαντικές Διαδρομές" το βιβλίο της με πρόζα και ποίηση "Το βιβλίο των νεκρών - Ο όγδοος ορίζοντας".
Το 2009 εκδίδεται από τις Εκδόσεις "Συμπαντικές Διαδρομές" το βιβλίο της ΙΣΙΔΩΡΑ.


Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί στο περιοδικό «Συμπαντικές Διαδρομές» και στο περιοδικό «Ρωγμές».

Έργα της υπάρχουν και στη σελίδα:
http://crazygreekpoets1.pblogs.gr/






Ο πλανήτης πυρπολείται.
Το Θηρίο ξυπνάει.
Ερωμένος έσχατος καίει απ’ άκρη σ’ άκρη την γη μαζί με τις βλάσφημες στρατιές του.
Ελάχιστα πλάσματα σώνονται μεταξύ των οποίων και ένα νεαρό Δέντρο.
Με πόδια ανθρώπινα θα διασχίσει την Γη ψάχνοντας τον τόπο που θα μπορέσει πάλι να ριζώσει. Στο διάβα του θα γνωρίσει τον θάνατο, την απόγνωση, τον πόνο των ανθρώπων και θα μετατρέψει την οδύνη σε δάκρυ βάλσαμο για τους πληγωμένους.
Λυπημένο θα βαδίσει μίλια ολόκληρα χωρίς ούτε μια απάντηση στις ερωτήσεις του. Εως ότου αρχίζει η μεταμόρφωσή του, ζωή φυσάει στα λαβωμένα του κλαριά η Μητέρα Φύση. Ό,τι λάβει με τον μεγαλύτερο πόνο θα κάνει δικό του και θα το επιστρέψει στους ανθρώπους ως το μέγιστο δώρο. Την Γέννηση της Ελπίδας.
Όμως ακόμα και στην χαρά του θλιμμένο περπατά. Άραγε θα βρει ποτέ τον τόπο που θα ριζώσει;

#