ΜΑΡΙΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ - "Σκοτεινές πορείες βροχής"

Η Μαρία Νικολάου γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα.
Ασχολειται με την ποιηση απο τα εφηβικά της χρόνια. Πολλά ποιήματά της έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες και λογοτεχνικά περιοδικά.
Το 2008 εξέδωσε την πρώτη της ποιητική συλλογή με haiku με τίτλο ΑΝΑΤΌΛΙΚΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ από τις εκδόσεις Αρμός.
Το 2008 εξέδωσε και την ποιητική της συλλογή ΣΚΟΤΕΙΝΕΣ ΠΟΡΕΙΕΣ ΒΡΟΧΗΣ από τις εκδόσεις Ενδυμίων.


Σελίδες ποίησης που διατηρεί στο διαδίκτυο είναι οι εξής

www.darkrain67.blogspot.com ελεύθερης ποίησης

www.nestofpoetry.blogspot.com ελευθερης ερωτικής ποιησης

www.easthaiku.blogspot.com ποιησης haiku


Ποιήματά της δημοσιεύτηκαν στο διαδίκτυο στή σελίδα:
Ηλεκτρονικό περιοδικό ΠΟΙΕΙΝ http://www.poiein.gr/archives/3038/index.html




Ποιήματα από τη συλλογή "Σκοτεινές πορείες βροχής"

ΦΙΛΙΑ ΚΡΑΤΗΡΕΣ

Απόψε ήρθες μ’ ένα ποίημα
κεντημένο στα βλέφαρα.
Έραβες τη νύχτα
ξηλώνοντας τη μέρα
αδιαφορώντας αν θα ματώσει ο ήλιος.
Έκαιγες τις υποσχέσεις
σε φιλιά κρατήρες
κι έβρεχες τα δάχτυλα
στη σκιά του φεγγαριού.
Κι όταν κουράστηκες
ακούμπησες τις λέξεις στο σεντόνι μου
και κοίμισες την προσμονή σου
σε κύματα λήθης.
Κοιμήσου..
Και γω , με τα φτερά του έρωτα
θα σε σκεπάσω.
Εκείνα που άφησες μια νύχτα στη βροχή
και μούσκεψαν.
Τα ‘χω φορέσει αδιάφορα στους ώμους
να ξεγελώ τον κάτω κόσμο.
Άγγελος θαρρούν πως είμαι..


#


ΚΡΕΜΑΣΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ

Ο δρόμος μαύρος
Να καταλήγει σε χάλασμα
Και κει σε πηγάδι να πέφτει
Κρεμασμένα όνειρα
σε γκρίζες κλωστές
Το νερό παγωμένο
Κρύσταλλο οι σκέψεις
Δεν τολμάς ανάσα να πάρεις
Η άνοιξη απέχει.
Το φθινόπωρο ξέρανε τα βλέφαρα
και τα ‘ριξε σα φύλλα στο χώμα.
Τα λάσπωσε η βροχή
Τα σάπισαν τα λόγια σου
Κι ο χειμώνας πια βαρύς.
Στους -12 υπό του έρωτα..
Ούτε κι ο θάνατος δεν ζει
σε τέτοια παγωνιά..


#


ΟΚΤΩΒΡΗΣ

Ανάμεσα απ’ τα φύλλα της μυρτιάς
περνούν οι φλέβες του Οκτώβρη..
Γυμνές , στο μπλε , σαν πεθαμένα χείλη.
Νεκρές σιωπές με δάκρυ ποτισμένες
που δεν αφήνουν καμιά ανάσα
να τις βρει..
Ανάμεσα απ του κόσμου τις βοές
περνά η σιωπή..
Φλέβα στον κόρφο γαντζωμένη.
Και γω να μένω μ’ ένα σκισμένο
εισιτήριο στην τσέπη
Εκείνο που δεν πρόλαβα ποτέ μου
ν’ ακυρώσω
Κι έτσι .. με πέταξε η ζωή γυμνή
κι εξόριστη..



#



ΛΕΥΚΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

Προσκυνώ
ανούσιες μνήμες
καταθέτοντας
ξεθωριασμένες ελπίδες

Συναθροίζω
ξεχασμένες αγάπες
σε δημόσια εμπορικά τρίγωνα

Οσφραίνομαι
τη μούχλα, ξεχασμένων ερώτων
χορεύοντας επάνω σε γυμνά κορμιά.

Αλίμονο!
Σε κείνους που επιδιώκουν
μια θέση στο μέλλον
έχοντας θαμμένο κάτω απ’ τα πόδια τους
λευκό παρελθόν..




#