ΝΙΚΟΣ ΣΦΑΜΕΝΟΣ - "Άγιες, αιματόβρεκτες και άχρηστες λέξεις"

Ο Νίκος Σφαμένος γεννήθηκε το 1982 στη Μυτιλήνη .
Σπούδασε Αγγλική γλώσσα και φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Έχει κυκλοφορήσει τέσσερις ποιητικές συλλογές , αναλυτικά:
"Ακούγοντας βαλς στο σκοτάδι" , 2007
"Οργή και λουλούδια σε μια χώρα νεκρών" , 2007
"Αυτά που γράφτηκαν κάτω από βρώμικο φως" ,2008
"Άγιες, αιματόβρεκτες και άχρηστες λέξεις", 2008
με κύρια μοτίβα τη προσμονή , τους μοναχικούς νυχτερινούς περιπάτους , την απόγνωση.

Έχει δημοσιεύσει έργα του στα περιοδικά σε φοιτητικά περιοδικά καθώς και στα περιοδικά ΙΑΜΒΟΣ, ΝΕΑ ΑΡΙΑΔΝΗ, ΕΝΕΚΕΝ.

Στο διαδίκτυο ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί στους εξής ιστό-χώρους: http://www.poiein.gr/archives/2432/index.html#comments (ηλεκτρονικό περιοδικό ΠΟΙΕΙΝ)
http://www.peri-grafis.com/ergo.php?id=1243 (ηλεκτρονικό περιοδικό ΠΕΡΙ ΓΡΑΦΗΣ)
http://e-nexus.blogspot.com/2007/09/blog-post.html
http://kyklos.wordpress.com/
http://stachtes.stratosfountoulis.com/ (ηλεκτρονικό περιοδικό ΣΤΑΧΤΕΣ)
http://logocafe.blogspot.com/

E mail για επικοινωνία και δωρεάν βιβλία: nicksfagmenos@yahoo.com








Ι

είμαι εδώ
στη πραγματικότητα πάντα ήμουν εδώ
στη τσέπη του σακακιού μου
σε μια άκρη του λιμανιού
στους λερωμένους τοίχους
στα γράμματα που δεν έφτασαν
ήμουν εδώ
ανέπνεα
σε σκουριασμένα μέλη
παρέα με ρυτιδιασμένες σκιές
ω ναι είμαι εδώ
πάντα ήμουν εδώ
μιλώντας με γριές διαβάτισσες
τις βροχερές νύχτες
ψιθυρίζοντας παλιές μελωδίες
στάζοντας θλίψη
φτύνοντας όνειρα
είμαι εδώε
δώνα με κοιτάξεις:
ποτέ δεν έφυγα



#



VIII

οι νταήδες μας τα ʽλεγαν
στα σχολεία
στα πανεπιστήμια
στο στρατό
στη δουλειά
τους βλέπαμε ατάραχους
αδιάφορους
στα χοντρά κορμιά τους
να γελάνε μαζί μας
«ρε σεις πως θα προχωρήσετε έτσι
είστε αξιολύπητοι»
παρατούσαν τις γυναίκες τη μια
μετά την άλλη
εκείνες έκλαιγαν γι αυτούς
έδερναν τους φίλους τους
και εμείς
δεν ξέραμε ποτέ πως να φερθούμε
είχαμε το ποτό
τις λέξεις
τις άσκοπες νύχτες
-χαμένοι από χέρι-
έπειτα βολεύτηκαν στα γραφεία τους
με όμορφες γυναίκες που τις απατούσαν
κάθε τόσο
μαζεύοταν τις Κυριακές με τους φίλους
για τους αγώνες
έκαναν παιδιά
-ήταν έτοιμοι και ό,τι πρέπει-
οι υπόλοιποι
κλείστηκαν σε τρελάδικα
αυτοκτόνησαν
πυρπολήθηκαν
έγιναν ερημίτες
και οι χειρότεροι απʼ όλους
ποιητές


#


XI

ναι ρε
συνεχίζουμε να είμαστε κλεισμένοι
στα ίδια δωμάτια
δε θα μας βρεις πουθενά
εντωμεταξύ
υπάρχουν πολλές αργίες να περάσεις καλά
πολλά σαββατοκύριακα
πολλές εκπομπές να ανακαλύψεις το
ταλέντο σου και να γίνεις φίρμα
-αν είσαι τυχερός εξώφυλλο-
πολλά μαγαζιά που δέχονται πιστωτικές
πολλοί εκδοτικοί οίκοι
ναι ρε
εμείς θα υπάρχουμε
ευτυχισμένοι
οι μέρες άδεια βαγόνια εδώ
θα γράψουμε αυτές τις λέξεις
ένα βράδυ του οκτώβρη
και θα τις μοιράσουμε σε καναδυό φίλους
κοίτα μας
δεν έχουμε τίποτα και τραγουδάμε τα βράδια
εδώ
στις πολύχρωμες πολιτείες μας
εδώ
η ζωή και ο θάνατος μας
χαμογελούν
και ξέρουμε και οι δύο
πως δεν θα συναντηθούμε
ποτέ


#