ΤΑΣΟΣ ΚΑΡΤΑΣ - "Σπονδή στην επικοινωνία"

Ο Τάσος Κάρτας είναι Εκπαιδευτικός, διδάσκει λογοτεχνία σε Λύκειο της Θεσσαλονίκης. Παλιότερα είχε εκδώσει τις ποιητικές συλλογές:
«Άσκηση Συναγερμού» - ιδιωτική έκδοση - 1980
και «Σπονδή στην Επικοινωνία» - ιδιωτική έκδοση - Έδεσσα 1981.

Στο διαδίκτυο διατηρεί τις παρακάτω σελίδες με έργα από ανέκδοτες συλλογές του:
www.afterzed.gr/kartasos
http://zavarakartasonemia.blogspot.com/
http://lalonimar.blogspot.com/

Έργα του έχουν φιλοξενηθεί στις διαδικτυακές ιστοσελίδες:
Ηλεκτρονικό περιοδικό ΕΛΟΓΟΣ (http://www.elogos.gr/lesxi/kartas_tasos.htm)
Ηλεκτρονικό περιοδικό ΡΕΦΕΝΕ (http://www.refene.com/poem/taskart-p/taskart-p-ix.htm)
Σελίδες του Νίκου Σαραντάκου: (http://www.sarantakos.com/nkk.html)
Σελίδες του Κώστα Δουρίδα: (http://durabond.ca/gdouridas/tadekaxrona56b.html)
Ηλεκτρονική ανθολογία ποιητών του Τόλη Νικηφόρου: (http://dreaming-in-the-mist.blogspot.com/search?q=%CE%9A%CE%AC%CF%81%CF%84%CE%B1%CF%82)
Ιστοσελίδα ΑΝΕΜΟΛΟΓΙΟ: (http://www.anemologio.gr/modules.php?name=Your_Account&op=userinfo&username=flying_libido)
Ιστοσελίδα ΛΟΓΟΚΗΠΟΣ (http://www.logokipos.gr/portal/html/index.php)



(από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή «Από Μηχανής Θεοί Λέξεων Επιούσιας Ομοιοκαταληξίας»)

14η Χρυσηίδα Ρέμβης

τρομάζω στη γλώσσα των ποιητών
το άγχος της μετ' επανόδου διαδρομής
πυρ, γυνή και ποίημα τελεσφόρο,
κάτι ακόμα που ήταν να ειπωθεί
αλλά δε βρέθηκαν έκπληκτες λέξεις

ρυτίδες του σώματος και της ψυχής
κρυμμένες μες στο στίχο
στον τρύπιο ουρανό υπαινιγμοί παλίρροιας
ιδιωτική οδός δημόσιων λιθοβολισμών
μέχρι τη χάρτινη άκρη παραλίας
όπου θα αποστάξουνε οι αυριανές μας τύψεις


όμως σ' αυτό εδώ το ποίημα
προπατορική χαρούλα η ποδηλάτισσα
διασχίζει κάθετα το πρωινό μας Σάββατο
αρμενίζοντας όλες τις ευκτικές
παράλληλα μ' ένα στριγκό κουδούνι
ντριν και ντριν και ντριν σε δρίμες αυγουστιάτικες
προσπέραση στιγμιαίας νοσταλγίας
από τη γυαλιστερή πλευρά ζουμ ποδηλατόδρομου



* * *


18η Χρυσηίδα Ρέμβης

γυρίζω στη στάσιμη όχθη του περυσινού καλοκαιριού
στο μπαλκόνι του φθινόπωρου
το κορίτσι με τις δίδυμες πλεξίδες
υποδύεται ένα μοβ ποτιστήρι
μεσούρανα της νοσταλγίας μαγικού ρεαλισμού

γλάστρες με τους φίκους μυτίζουν τους πόθους της νύχτας
αναδύεται από το παραλήρημα κορυφαία σιωπή
ξόρκι στον εξπρεσιονισμό δίσεκτου χειμώνα
όπως η βροντή του σύννεφου απ' το βλέμμα της αστραπής
έτσι κρέμεται σε μια κλωστή κατηγορικός ο στίχος

να 'χεις το νου σου στη γραμμική του ποιήματος υπόσχεση
στα ιερογλυφικά του ονείρου,
να 'χεις το νου σου στο φιλί
ροδόσταμο ερέθισμα στα πλάτη του ανέμου
ώσπου να πεις κύμινο χρώματα μουσικές
χτενίζουν τις κοτσίδες των ονείρων σου


* * *


69η Χρυσηίδα Ρέμβης

δεν έχει δάχτυλα η σιωπή να την μετρήσεις
δεν έχει κύκλους ο ουρανός να τους διαβείς
και μια λέξη ολομόναχη στους αυτουργούς ανέμους,
φεγγαροντυμένη χρώματα και ερημίας ήχο
μπαινοβγαίνει εφήμερα στη βουβή θεομηνία της:
«κι αν έχει η νύχτα έρωτα με πρόσημο το ποίημα,
ο φόβος είναι μοναξιά πληθυντικό το κύμα»

μπαινοβγαίνουμε ο ένας στο κορμί του άλλου
γινόμαστε για κλάσματα του δευτερολέπτου
μια κραυγή, ένας σπασμός,
βάρβαροι ποιητές
κι ύστερα, ώσπου να πεις κύμινο,
πάλι μόνοι σε παράλληλους δρόμους,
λέξεις πτερόεσσες γυμνές απ' το φωνήεν τους
στο καταπέτασμα της συμφωνίας στίχων

έλα λοιπόν ανάμεσα σε δυο στιχάκια όνειρα
και γύμνωσε το μίσχο της επιθυμίας ως το κόκκαλο



* * *