ΕΦΗ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ - "Σκεύη ταξιδίου"

Η Έφη Καλογεροπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι πτυχιούχος του Φυσικού τμήματος του Παν/μίου Αθηνών και του Τμήματος Θεατρικών σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής Αθήνας.
Συνεργάτης θεατρολόγος και βοηθός σκηνοθέτη στις παραστάσεις του θέατρο-εργαστήριο υποκριτικής «Μαύρη σφαίρα» :Huis Clos - Κεκλεισμένων των Θυρών 2002-2003 και Leonce and Lena 2004-2005. Έχει συμμετοχή σε επιμέλεια θεατρικών προγραμμάτων και σε ομιλίες πολιτιστικού περιεχομένου.

Τό 2008 εκδίδεται από τις εκδόσεις Ενδυμίων η πρώτη ποιητική της συλλογή “Σκεύη Ταξιδίου».
Ποιηματά της έχουν δημοσιευτεί στα ηλεκτρονικά περιοδικά «Ποιείν» και «Βακχικόν». Εργάζεται στην Εκπαίδευση, και ζει στην Αθήνα.
Στο διαδίκτυο διατηρεί ιστοσελίδα με έργα της στη δ/νση: http://kokkinikissa.blogspot.com/.

Ιστοσελίδες πού φιλοξενούν ποιήματά της:
περιοδικό ποιείν
http://www.poiein.gr/archives/1989/index.html
περιοδικό βακχικόν τεύχος 2 http://www.vakxikon.gr/ (ανέκδοτα ποιήματα).
στο μπλόγκ
http://vakxikon.blogspot.com/
στό" αλωνάκι τής ποίησης" τού Γ.Κεντρωτή http://alonakitispoiisis.blogspot.com/
στο μπλόγκ τής Γητεύτριας με μικρή συνέντευξη http://ghteytria.blogspot.com/
στό μπλόγκ του Γ.Ανυφαντή με κριτική-παρουσίαση http://anyfantis.blogspot.com/2008_04_01_archive.html
στό μπλόγκ του Γ.Μίχου http://giorgosmixos.blogspot.com/
στο προσωπικό της μπλόγκ http://kokkinikissa.blogspot.com/






έχει καιρό απόψε

κρατήσου γερά φώναξα
ρίχνω σκοινιά απόψε
άγκυρες κατεβάζω στα βαθιά
τη ζωή να δέσω
στρίβω τιμόνι στο κενό
τεχνάσματα αρνούμαι
κράτα γερά
στα ύφαλα χυμάω
τους βυθούς σαρκάζω
στο τίποτα γελάω
κράτα γερά
η νύχτα είναι στα ανοιχτά
παγωμένος ο αέρας
λογχίζει
μέχρι να ξημερώσει
μέχρι να ξημερώσει
καθρέφτες ρίχνω στο νερό
σκοτάδι έχασα να βρώ
ψάχνω
κι αυτό πού όνομα δεν έχει
τρομαγμένο σπαρταρά
στην άκρη του καιρου






#



ναυαγοί

ξεβράστηκαν
στη στεριά της μέρας
κάποιοι κρατώντας κομμάτι νύχτα
και άλλοι θάλασσα
όσοι γλύτωσαν είχαν κιόλας ξεχάσει
οι άλλοι νεκροί ακόμη
μα προπαντός πλυμένοι
στέγνωναν στις πέτρες
ο καιρός δεν τους ξεχώριζε
και αυτοί πού σώθηκαν
και οι άλλοι αφησαν πίσω
τις κομμένες τους ουρές.






#



διχως τέλος

άρχισε να βρέχει
δίχως τέλος
έσταζε ο χρόνος
πρόσωπα ληστών και αγίων
μάτια τυφλών
που φυλάκισαν την αθωότητα
για πάντα
κραυγές χαμένων από λάθος
στα σκοτάδια
έβρεχε λάσπη
κι άλλα τέτοια αντικείμενα



#