ΑΡΕΤΗ ΓΚΙΩΝΑΚΗ - "Έρωτας στην άβυσσο"

…Γεννήθηκα «ευτυχώς» για τους γύρω μου μια ζεστή Τρίτη του Ιούνη, το 1959 στην Αθήνα. Σπούδασα καλλιτεχνικό σχέδιο-λογιστικά-ηλεκτρονικούς υπολογιστές- αστρολογία. Παρακολούθησα σεμινάρια συγγραφής ιστορικού μυθιστορήματος, ελληνικής-ξένης λογοτεχνίας, καθώς κριτική της λογοτεχνίας. Ασχολούμαι συστηματικά με το γραπτό λόγο από εικοσιπενταετίας. Γράφω άρθρα, δοκίμια, ποίηση.
Το πρώτο μου βιβλίο «ΤΑΞΙΔΙ ΜΕ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΕΝΟΣ ΑΓΓΕΛΟΥ» διηγήματα, εκδόθηκε το 1997, (ΙΔΜΩΝ). Το δεύτερο, «ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΒΥΣΣΟ» μυθιστόρημα, εκδόθηκε το 2002, (ΙΔΜΩΝ).
Αρθρογραφώ σε έγκριτα λογοτεχνικά περιοδικά, όπως στον ΙΑΜΒΟ περιοδικό Λόγου, Τέχνης & Πολιτισμού κάνοντας ένα μέρος των βιβλιοπαρουσιάσεων.
Επίσης είμαι υπεύθυνη δύο Λεσχών Ανάγνωσης (ενηλίκων και παιδιών). Επί τέσσερα χρόνια έχω την ευθύνη της Λογοτεχνικής Ομάδας «Ιδεόπνοον»
http://ideopnoon-ideopnoon.blogspot.com/ του Δήμου Πετρούπολης. Έχω διοργανώσει πλήθος λογοτεχνικές-μουσικές εκδηλώσεις στα πλαίσια της θητείας μου στη Λογοτεχνική Ομάδα Ιδεόπνοον.
Μαζί με τον Νίκο Δεληγιάννη έχω την διεύθυνση και την επιμέλεια του τριμηνιαίου Λογοτεχνικού Περιοδικού «ΠΝΟΕΣ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΣ».
Το έτος 2007 έως 2008 διετέλεσα Διοικητική Σύμβουλος του Πολιτιστικού Κέντρου Δήμου Πετρούπολης. Έχω βραβευτεί με αρκετά πανελλήνια βραβεία σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς.
Για τους επόμενους μήνες, ετοιμάζω να εκδώσω ένα βιβλίο ποίησης κι ένα μυθιστόρημα.

Διαθέτω στο διαδίκτυο τις ιστοσελίδες:
http://logotexniar.blogspot.com/
http://ideopnoon.blogspot.com/

Έργα μου φιλοξενούνται στα λογοτεχνικά περιοδικά του διαδικτύου:
Περιοδικό ΣΤΑΧΤΕΣ
http://stachtes.stratosfountoulis.com/keimena.htm#ghionaki
Περιοδικό ΣΤΑΧΤΕΣ τχ.21 http://stachtes.stratosfountoulis.com/index.htm#annati





«Η βραδιά μοιάζει πια να χάνεται οριστικά. Η επιστροφή στο σπίτι είναι ο επίλογός της. Θέλει να κοιμηθεί απόψε γρήγορα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Φοβάται να σκεφτεί οτιδήποτε. Η άβυσσος είναι περίεργα κοντά της και 'κείνη προσπαθεί να κρατηθεί από κάπου να μη γλιστρήσει. Το κορμί της ντυμένο τα τρυφερά ρούχα του ύπνου, χαλαρώνει. Η ψυχή της όμως γυμνή μπροστά στα νέα ενδεχόμενα κρυώνει. Σφίγγεται εκεί κουλουριασμένη πάνω στα πουπουλένια της μαξιλάρια και προσπαθεί να θυμηθεί πόσο αγαπάει τον Αλέξη. Θέλει να το κάνει σωσίβιο να πιαστεί από αυτό, να σωθεί από την τρικυμία που έχει σηκωθεί μέσα της. Θα βουλιάξει, το ξέρει, πρέπει να προλάβει, πρέπει αύριο να φύγει οπωσδήποτε, να γλιτώσει. Αν μπορούσε τώρα να τηλεφωνήσει στον Αλέξη, ν' ακούσει τη σίγουρη κι αγαπημένη φωνή του να νιώσει τη σίγουρη ανάσα του στην άλλη άκρη της γραμμής και να συνέλθει από το παραλήρημά της».