ΔΗΜΗΤΡΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Η Δήμητρα Χριστοδούλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά και φιλολογία. Εργάζεται στη Μέση Εκπαίδευση. Από το 1974, οπότε δημοσίευσε το πρώτο της βιβλίο («Τα άλογα του Μυροβλήτου»), έχει εκδώσει δέκα ποιητικές συλλογές. Τελευταία: «Λιμός» (2007) για την οποία απέσπασε το Κρατικό Βραβείο Ποίησης 2008.

Για «εξαιρετική συλλογή» έκανε λόγο ο Δ. Ν. Μαρωνίτης («Το Βήμα», 17.6.2007), προσθέτοντας πως «οι επτά προηγούμενες συλλογές [της Χριστοδούλου] ανέδειξαν υψηλή ποιητική στάθμη, που τώρα ωστόσο υπερβαίνεται».
Για το ίδιο βιβλίο, ο Βαγγέλης Χατζηβασιλείου έγραψε στο «Εντευκτήριο» πως με αυτό η ποιήτρια «δοκιμάζει μια ριζική ανανέωση της θεματικής και της σκηνοθεσίας της, αναβαθμίζοντας τα μάλα τη θέση της, όχι μόνο στη γενιά της αλλά και στο ευρύτερο ποιητικό στερέωμα. [...] Η Χριστοδούλου φτιάχνει στον «Λιμό» ποίηση λειτουργική και πέρα για πέρα ώριμη: ποίηση με πρωτοφανές βάθος και ουσία, σε ένα άρτια και με τεράστιο μόχθο προετοιμασμένο έργο...».
«Η ποίηση της Χριστοδούλου», παρατηρούσε από την πλευρά του ο Κώστας Γ. Παπαγεωργίου (ένθετο «Βιβλιοθήκη», «Ελευθεροτυπία» 20.7.2007), «ήταν και εξακολουθεί να είναι ποίηση του βάθους· ‘έκθεση’ θα μπορούσα να πω κοιτασμάτων που ανασύρει, κατερχόμενη τα απώτατα βάθη της ύπαρξής της, υποκινημένη, κάθε φορά από κάποιες αιφνίδιες εκλάμψεις, από ‘όλο και κάποια έναστρη εξέγερση] που ‘πυροδοτεί την ανυπακοή της’».
Ενώ ο Ηλίας Κεφάλας παρατηρούσε: «Η ποίηση της Χριστοδούλου διαθέτει το διεισδυτικό βλέμμα που επιχειρεί εισχωρήσεις προς κάθε κατεύθυνση. Ελαχιστοποιεί το τοπίο με ανατρεπτική διάθεση, ψάχνοντας στο άνθος στο αγκάθι, στον καρπό το σκουλήκι, στην καθαρότητα τον λεκέ. Ενώ προτρέπει προς τη συστολή, απομυθοποιεί τον μύθο της κατανόησης για κάθε τι που μας περιβάλλει» (περ. «Διαβάζω», Ιανουάριος 2008).

Η ΕΚΔΟΧΗ


Συνετός άνθρωπος και να ’ναι εκτός εαυτού;
Μέρες που είναι, θα το δούμε κι αυτό.
Να βγάζει και να πετά το σακάκι του,
Ν’ αδειάζει μες στο δρόμο τις τσέπες
Και να εξατμίζεται εντός δευτερολέπτων
Σαν να ήταν όλος από πτητική μελάνη.

Κι αυτό θα δούμε κι άλλα
Τη βροχή να μένει ακίνητη πάνω απ’ τη χώρα,
Τα υδάτινα καρφιά της μετέωρα
Πάνω από το βρυχηθμό της πνοής μας.

Τα κρύα προβατάκια των άστρων
Να βοσκούνε μια τέτοια βροχή
Και ο μονόφθαλμος ο παρατηρητής των πάντων
Να κλείνει πια το τερατώδες του βλέφαρο.

Έτσι μπορεί να τελειώσουν όλα.
Και ν’ απομείνουμε εκεί που ήμασταν πάντα:
Βλάκες γλυκά αποσβολωμένοι
Μες στο χάος.

Δήμητρα Χριστοδούλου
(από τη συλλογή «Λιμός», Νεφέλη 2007)

Πηγή: http://entefktirio.blogspot.com/2009/01/guitarte.html