ΜΑΡΙΑ ΨΩΜΑ: "Ισόβια θητεία"

Είμαι η Μαρία Ψωμά. Γεννήθηκα το 1962 στη Θεσσαλονίκη όπου και μεγάλωσα. Τα βιβλία είναι η σταθερή αγάπη μου σχεδόν από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Μέχρι και σήμερα θυμάμαι την ώρα και τη στιγμή που έγραψα το πρώτο μου ποιήμα σε ηλικία 12 χρόνων. Τότε ήταν απλά μια προσπάθεια να μιμηθώ όλους αυτούς που διάβαζα και θαύμαζα. Μου άρεσε κι από τότε συνέχισα να κάνω και τα δυο με την ίδια αγάπη. Ήμουν πολύ τυχερή και στο γυμνάσιο και στο λύκειο που πήγα μετέπειτα όχι μόνο με βοήθησαν αλλά και στέγασαν αυτή μου την κλίση, τόσο το περιβάλλον όσο και οι καθηγητές μου. Όμως εκτός από τη λογοτεχνία είχα κι ένα άλλο έντονο όνειρο: να φύγω από τη Θεσσαλονίκη, να ζήσω και σε άλλους τόπους. Και τα κατάφερα. Στην ηλικία των 22 έφυγα κι έζησα για πολλά χρόνια εκτός σε διάφορα μέρη, μεταξύ των οποίων και για αρκετά χρόνια στην Αθήνα, μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσω πως είμαι αθεράπευτα ερωτευμένη με τον τόπο μου. Έτσι, εδώ κι έξη χρόνια επέστρεψα στη βάση μου… Όλη αυτή η αναζήτηση εκτός των τειχών μου στοίχησε και κάποια χρονική περίοδο αρκετά μεγάλη όπου είχα σταματήσει και να γράφω αλλά και να διαβάζω. Όταν επανήλθα, με πολύ εντονότερο πάθος από πρώτα, άρχισα να ψάχνω πια για τρόπους που θα εξέθετα κι εγώ τη δική μου φωνή.
Τότε ήταν γύρω στα 1996-97 που ανακάλυψα το διαδίκτιο. Μου άρεσε πολύ το γεγονός ότι μπορούσα να δημοσιεύσω κάτι με ψευδώνυμο και να πάρω και κριτικές. Έτσι, οι πρώτες μου δημοσιεύσεις ήταν στο site του www.greekbooks.gr που τότε αναρτούσε κείμενα. Κατόπιν συνέχισα με το anemologio, refene.com, και το pathfinders. Επειδή δε έγραφα και στα αγγλικά απευθείας έστειλα και στο poetry.com και μέσω αυτού εκδόθηκαν ποιήματά μου σε ανθολογίες σε Αγγλία και στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Αυτό το άνοιγμα προς τα έξω και τα ενθαρρυντικά σχόλια που έπαιρνα μου έδωσαν κουράγιο να αρχίσω να στέλνω κείμενα και ποιήματα μου σε λογοτεχνικά περιοδικά. Δημοσιεύτηκαν λοιπόν στο περιοδικό Νέμεσις, στη Νέα Αριάδνη, στο Ίαμβος, στο Θέματα Λογοτεχνίας, στο Ένεκεν, στο Πανδώρα….
Τελικά το 2006 αποφάσισα να εκδώσω και την πρώτη μου ποιητική συλλογή από τις εκδόσεις Ερωδιός με τίτλο Ισόβια Θητεία. Το διαδίκτιο όμως δε το εγκαταλείπω ποτέ… Μέχρι και σήμερα βάζω ποιήματα στο anemologio, αλλά και σε άλλες σελίδες, όπως το translatum όπου βρίσκομαι ανάμεσα στη λίστα των ποιητών της Θεσσαλονίκης του 20ου αιώνα καθώς και στην ιστοσελίδα του Τόλη Νικηφόρου http://www.dreaming-in-the-mist.blogspot.com/.... Ποιήματά μου υπάρχουν επίσης στην ιστοσελίδα Σύγχρονη Ελληνική Ποίηση και στις σελίδες του Νίκου Σαραντάκου .
Ακόμη ετοιμάζω τη δεύτερη ποιητική συλλογή μου και συγχρόνως είμαι συντονίστρια σε δυο Λέσχες Ανάγνωσης, διότι το βιβλίο παραμένει η μεγάλη μου αγάπη…»






ΙΣΟΒΙΑ ΘΗΤΕΙΑ

Ισόβια θητεία
η έρημος που βρεθήκαμε.
Η ξηρασία στεγνώνει τις φωνές.
Το ίδιο τίποτα
μαραίνει τις κινήσεις.
Τις νύχτες σκάβουμε όπως-όπως
τρύπες στους βράχους για κατάλυμα
μα, έκθετοι ξανά τα πρωινά,
διψασμένοι
νομίζουμε
πως η όαση της ανακούφισης σιμώνει,
ενώ, ιδέα εκείνη,
όλο μετατίθεται
για την επόμενη παραίσθησή μας…


#



Σ’ ΕΝΑ ΒΑΡΥ ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ

Σ’ ένα βαρύ ζεϊμπέκικο καίω ό,τι με καίει.
Ρίχνω το βήμα, γεμίζω μουσική,
αφήνομαι οι στίχοι να με στοιχειώσουν,
είμαι εκεί μα δε βρίσκομαι,
μετέχω στο μύθο άλλου,
στη στροφή, απ’ το εγώ κενή
μόνο κορμί
δοξάρι γίνομαι,
μεθίσταμαι,
απλώνω
σε κόσμους δίχως λόγια,
όπου παλμοί, αισθήματα, ρυθμοί
εκφράζονται έξω απ’ τα δόντια.
Σ’ ένα βαρύ ζεϊμπέκικο
τελειώνω
ξαναρχίζω.



#


ΑΝΕΞΙΤΗΛΑ ΣΗΜΑΔΙΑ

Τα σώματα που αναστήθηκαν
στο γέννημα του πόθου,
που ανθίσανε στο άγγιγμα,
στην ηδονή του πάθους,
αυτά που μετέστησαν
απ’ τη τρυφερότητα της ένωσης
μέχρι το απόλυτο του βάθους…
Δεν ξεχνούν.
Χρόνια μετά στέκουν δένδρα
με τα σημάδια του θαύματος ανεξίτηλα
στον κορμό τους.

#


ΜΕΤΑΝΟΙΑ

Να σου ‘στελνα λέει ένα γράμμα,
σελίδα λευκή,
με κηλίδα πορφυρή-πηχτή,
αίμα που στάζει στη μέση.
Ίσως τότε καταλάβαινες
πως σ’ αγαπούσα σαν παιδί,
πως σ’ αγαπώ σαν ενήλικας
που καταβάλλει το κόστος του λάθους.
Να σου ‘στελνα λέει ένα γράμμα,
αν τολμούσα ν’ αγγίξω την ταπείνωση…


#