ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ - "Δηλωθέντα"

Ο Στρατής Παρέλης γεννήθηκε, ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Η καταγωγή του είναι από την Λέσβο πατρόθεν και από την Μικρασία μητρόθεν.

Έχει εκδώσει ως σήμερα τις ποιητικές συλλογές:

ΦΩΝΗΕΝΤΑ ΘΕΩΝ (2007) Ιδιωτική έκδοση
ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΤΟΞΟΒΟΛΙΑ (2007) Ιδιωτική έκδοση
ΟΣΤΕΟΘΛΑΣΤΗΣ (2008) Ιδιωτική έκδοση
ΒΟΥΕΡΟΣ ΜΑΧΑΛΑΣ (2008) Ιδιωτική έκδοση
ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΤΟΥ ΑΚΕΡΑΙΟΥ ΜΥΘΟΥ (2008) Ιδιωτική έκδοση
ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΑΝΕΥ (2008) Ιδιωτική έκδοση
ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟ ΤΡΙΑΝΤΑ ΛΟΓΩΝ ΓΙΑ ΑΓΑΠΗ (2008) Ιδιωτική έκδοση
ΧΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΜΕΛΩΔΙΚΩΝ ΛΕΞΕΩΝ (2008) Ιδιωτική έκδοση
ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ ΤΩΝ ΑΙΓΑΙΩΝ ΥΔΑΤΩΝ (2008) Ιδιωτική έκδοση
ΟΥΡΑΝΟΚΑΤΕΒΑΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ (2008) Ιδιωτική έκδοση
ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ (2008) Ιδιωτική έκδοση
ΣΦΡΑΓΙΔΟΛΙΘΟΣ (2009) Ιδιωτική έκδοση
ΠΑΥΣΙΛΥΠΟΝ (2009) Ιδιωτική έκδοση
ΤΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ (2009) Ιδιωτική έκδοση
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ (2009) Ιδιωτική έκδοση
ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ (2009) Ιδιωτική έκδοση
ΒΙΒΛΙΟ ΣΥΜΒΑΝΤΩΝ (2009) Ιδιωτική έκδοση
ΔΗΛΩΘΕΝΤΑ (2009) Ιδιωτική έκδοση

Έργα του υπάρχουν αναρτημένα στις ιστοσελίδες:
http://stratisparelis.blogspot.com
http://lefkoilykoi.blogspot.com/
http://www.poiein.gr/
http://denelavast.blogspot.com/








ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ..


Τα μάτια σου

ραφινάρουν την σιωπή και μου την επιστρέφουν σαν υπέρτατο δώρο

που μέσα στον άνεμο φωσφορίζει όπως να θέλει να καίγεται

από της ικμάδας της την τόση την τόλμη.

Τα μάτια σου

είναι δύο λυρικά νομίσματα που με αυτά όλον τον έρωτα εξαργυρώνω

και μένω πάντα μαθητής σε μια λέξη που δεν μπόρεσα ακόμα

να φτάσω την κρυφή μουσική της.

Τα μάτια σου

υπερασπίζονται τον έρωτα με τόσους τρόπους

που η νύχτα γίνεται ένα βιολί που θλιμμένα μιλάει.

Φορώ την μοναξιά μου· κοιμάμαι.

Είμαι τόσο απλός μα εσύ το ξέρω πως αλλιώς με φαντάζεσαι.

Αλλά έχω αποτινάξει από εμένα αυτό το επίτηδες

φιλολογικό τίποτα, έχω αφήσει

να είναι τα λόγια μου τόσο καυτά, σαν κάστανα που ωραία

μια γλύκα του καρπού συλλαβίζουνε, έχω υπάρξει

πικραμένος, κουρασμένος, σχεδόν

όπως όλοι οι άνθρωποι είναι,

μετά που τους ταλαιπωρεί η δύσκολη ζωή-

μικρότεροι κι απ' τον πραγματικό εαυτό τους.

Και σε θέλω. Έρχεσαιμε τα μεγάλα πράσινα μάτια σου

που μια τίγρη που δεν θα εξημερώσω ποτέ μου θυμίζουνε-νικάς

εμένα κι εσένα. Με ρωτάς

πώς γράφω τόσο και τόσα ποιήματα- κι εγώ δεν ξέρω

γιατί ένα χέρι αόρατο μέσα μου οδηγεί.

Προσπαθώ να λέω το φως και των θεών τα σωσμένα.

Καταλαβαίνω

τον χρόνο σαν ένα αγκάθι που πονά

όταν εγώ δεν ξέρω να μιλήσω όπως αρμόζει

ούτε σ' ένα πουλί που συναντάω το ξημέρωμα

να τραγουδά ερωτικά τον μεγάλο καημό του..

Γιατί αποφασίζει τις μελαγχολίες του έρωτα η ζωή..


31.10.2009



#



Αναστατώνουν οι νυχτερίδες τις νύχτες μου...


Αναστατώνουν οι νυχτερίδες τις νύχτες μου μ’ εκείνο

το βιαστικό πέταγμά τους που πουθενά δεν χωράει.

Τα φτερά τους

ανοίγονται ως το κρύο απρόσμενο.

Είναι σαν κάτι σκιές που μαλώνουν με τον άγριο άνεμο

που στεφανώνει τους πολεμικούς μήνες ενός άγριου χειμώνα.


Εγώ

γράφω νομίζοντας ότι επιτελώ

χρέος που μου προέκυψε από τις πατρογονικές συναντήσεις.

Και είμαι

δυσκολεύοντας ολοένα τα λόγια μου, που -τέλος-

γίνονται μία μυθιστορία που μπερδεύονται

μέσα της το πραγματικό και το επινοημένο.


Σου μιλώ λοιπόν πιο αδέξια κάτι φορές-

όπως να βυθιζόμαστε στην ερημία των πόλεων.

Πασχίζω να σε ξέρω μέσα σε μία έμπνευσης μουσική

που θα την κάνουν τα λευκά τριαντάφυλλα να μοιάζειάσω

στη, πληθωρική, πιο ωραία

τώρα που μάθαμε να γράφουμε μέσα μας πιο ωραία την ζωή.


Και από λόγο σε λόγο, από χαμόγελο

σε χαμόγελο, καταφέρνει

να είναι το εφήμερο σημαντικό και να μας πλησιάζει

με άλλον τρόπο ο θεός

της κάθε μέρας.

Ώσπου,

στο τέλος,

μέσα στο ποίημα μου χωράν

ένα πουλί,

ένα παιδί

κι εσύ που υπερασπίζεσαι κάθε υπόθεση των παθιασμένων μας φιλιών..




#



Μπήκα μέσα στον ήσυχο άνεμο ...


Μπήκα μέσα στον ήσυχο άνεμο

από το μέρος που κανένας δεν ξέρει·

περπάτησα

κάτω από τους φίκους με τα πυκνά λάμποντα φύλλα

που φλυαρούνβαρύτονα μέσα στο κάθε απόγεμα.

(Ο ήλιος

ξέρει την χλωροφύλλη τους καλά.)

Και πήρα αυτόν τον δρόμο σκέψης που εναρμονίζεται

μ’ αυτό το φως του απογέματος

που θρυμματισμένο περιχύνει τις πέρα κορφές

των βουνών που γελάνε

σχεδόν απολιθωμένα.

Ήπια την σιωπή που τριγύρω μου απλώθηκε-

μέχρι την τελευταία γουλιά.

Είδα

τον χορό του μικρού σπουργιτιού

πάνω στις πλάκες

κρατώντας ένα ψιχίο πολύτιμο αγαθό.

Είδα

το χνάρι της μοίρας που γράφει

στις σελίδες του όρθρου

την ψυχή μου-

σαν μία πεισμωμένη φωτιά

που θέλει ν’ αγκαλιάσει όλον τον ορίζοντα..

Άφησα ελεύθερη την ταπεινή μου καρδιά!



#



Έχω ένα κομματάκι από θρυμματισμένο ουρανό...


Έχω ένα κομματάκι από θρυμματισμένο ουρανό

μέσα μου- ένα θραύσμα από ποίημα

που το φιλώ σαν κόρη οφθαλμού- μην και ποτέ μου λιγοστέψει.


Εκείνο λάμπει σαν αστραφτερό ψάρι που ασημίζει

τόσο πολύ- ακόμα

κι όταν βρεθεί απ’ τα νερά του έξω..


Δεν θα με καταλάβουνε…

το ξέρω.

Ξέρω που θ’ απομείνω μόνος να μιλώ

μια γλώσσα ανεμογενημένη-

που από ιωνικό παράλιο έρχεται

και καίει μέσα μου σαν λύχνος αναμμένος.


Και ν’ αποφύγω τις βολές, οι σφαίρες όλες θα με βρούνε-


έτσι δεν λέω να φυλάγομαι- ελπίζω

σ’ ένα τραγούδι μόνο

που το συνθέτουνε πουλιά

της προ-ανθρώπου

δημιουργίας..


#