ΕΛΕΝΗ ΝΑΝΟΠΟΥΛΟΥ - "Ολόγραμμα"

Η Ελένη Νανοπούλου γεννήθηκε στο Άργος. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της στο Τμήμα Οπτικής, σπούδασε Σκηνογραφία - Ενδυματολογία στη Σχολή του Λυκ. Σταυράκου, και εργάζεται στο θέατρο το κινηματογράφο και την τηλεόραση. Στην επαγγελματική της διαδρομή έχει συμμετοχές ως Σκηνογράφος-Ενδυματολόγος σε κινηματογραφικές ταινίες, τηλεοπτικές σειρές και θεατρικές παραστάσεις.
Το «Ολόγραμμα» που εκδόθηκε το 2009 από τις εκδόσεις ΔΡΟΜΩΝ είναι η πρώτη της δημοσιευμένη ποιητική συλλογή. Το ‘’Ολόγραμμα’’ είναι ένα σώμα, με πέντε ενότητες γραφής, με στόχο όμως να μπορεί η κάθε μια να σταθεί και μόνη. Από την ποίηση του ‘’Ολογράμματος’’ δεν έχει υπάρξει μέχρι τώρα δημοσιευμένο κάποιο δείγμα γραφής στο διαδίκτυο μήτε σε λογοτεχνικό περιοδικό.
Άλλα ποιήματα της έχουν δημοσιευθεί στο περιοδικό Ρωγμές τεύχος 8ο.
Δραστηριοποιείται τα δύο τελευταία χρόνια στο διαδίκτυο, και διατηρεί τη σελίδα ‘’Σταγόνες από μελάνι’’ http://www.indianmist.blogspot.com/
.
.
Έργα της φιλοξενούνται στο διαδίκτυο στις ιστοσελίδες:
.
.
και στα διαδικτυακά λογοτεχνικά περιοδικά:





Ποιήματα από τη συλλογή "Ολόγραμμα"


Ολόγραμμα

‘’κάθε βράδυ γυρίζοντας
θ’ ανοίγω τις παλιές φθαρμένες ιστορίες
να μην κλαίν
που κάθομαι εγώ αντίκρυ σου
και πίνω αθανασία την ανταύγεια σου’’


#

Γέρμα

ΙΙ

τα χέρια μας τα χέρια μας
μ’ όλα τα μάνταλα ανοιχτά
κι ερημιές να σβήνουν
κει που οι όρμοι των χειλιών
αγκυροβόλι πιάνουν

μικρή – μικρή εγώ στα χέρια σου
μου φοράς το πέτρωμα της Λάβας


#


Τα λινά

Ι

Πήρε αργά η ώρα
Ο έρωτας εδόθηκε στους ευτυχείς
πλαγιάζουν οι φωνές τα πρόσωπα
διαθέσιμα μέχρι τα κόκκαλα ποτάμια στάζουν φιλιά
ίσαμε το μεδούλι σκίζεται η ψυχή

ΙΙΙ

ας λεν οι άλλοι
το κρύο τους το κουβαλούν αιώνες
με φόβο πλαγιάζουνε τις αγκαλιές
κι εκείνες ψάχνουν σε παράθυρα
μια κατακόκκινη πανσέληνο
ν’ ακούσει απευθείας
το πως φοβάται ο ύπνος


#


Εσπερινός

''δεν μπορώ να δω
είναι μεγαλείο τούτη η ώρα
του εσπερινού
άναψε ένα λιβάνι πρόσχημα
αμαρτωλό τ’ αηδόνι
που σε φίλησε''



II

θεέ μας
μας έψαχνες
με τον κανόνα και την απαίτηση
εν’ άθροισμα είναι το νερό
απ’ το ελάχιστο και το πολύ μας σώμα

δεν κοιμάμαι ποτέ τις μικρές ώρες
κάποτε – κάποτε πλαγιάζω
στην αυτοψία της αγάπης

αποδημώ με την απρέπεια


#