ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΡΙΜΠΑΣ - "Αποποίηση Επί Σκηνής"

Ο Γιώργος Πρίμπας είναι φυσικός και ασχολείται ερασιτεχνικά με τη λογοτεχνία (κυρίως ποίηση) και το θέατρο.

Έχει εκδώσει μια ποιητική συλλογή με χάικου με τίτλο «5+7+5, ακριβώς ή περίπου χάικου» το 2007 από τον εκδοτικό οίκο Ενδυμίων και μια συλλογή λογοτεχνικών έργων του με τίτλο «Αποποίηση Επί Σκηνής» το 2009 από τον εκδοτικό οίκο Ενδυμίων.

Έργα του περιλαμβάνονται στην ποιητική ανθολογία «Εικονική λογοτεχνία και www.ποίηση.gr» που εκδόθηκε το 2007 από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές.

Διατηρεί στο διαδίκτυο ιστοσελίδες με έργα και λογοτεχνικές δραστηριότητές του στις δ/νσεις
http://g-pribas.pblogs.gr/ και http://pribas.blogspot.com/

Έργα του έχουν φιλοξενηθεί στο λογοτεχνικό περιοδικό ΠΟΙΕΙΝ
http://www.poiein.gr/archives/5326/index.html





Fractal πορεία

Ελιές, κυπαρίσσια
Πεύκα και φραγκοσυκιές
Χόρτα που γερνάνε κίτρινο
Παπαρούνες που μοιάζουν
Το αίμα της γης
Σκαθάρια και ήχοι
Πέτρες και χρόνος
Στο λόφο χυμένα
Στην αφιλόκαλη πόλη
Εκεί από τότε
Πινελιές του Έρωτα
Απ' το τσιμέντο σωσμένα
Απ' τα μνημεία κορφές
Που ελκυστές
Μιας fractal ανάσας
Του χάους ζωή
Χρόνου χαμένου
Απ' τη συνήθεια
Αυτήν που αναλώνεται
Στις λεωφόρους του τίποτα.



Ο ήχος βγαίνει
από κάτι που πάλλεται.

Η μουσική γεννιέται
από την "ιερή" σιωπή της ψυχής.


#


Γρυπάρη 112 (Νο 3)

Για ποιαν ενοποίηση;
Των λεωφόρων της διακίνησης
Που τι ζητάμε; όχι πάντως αυτό!
Αριθμών σε λιμουζίνες.

Να μας εξ-ουσιάζουν
Απάνθρωπα σαρκία
Ζητούνται Σπάρτακοι
Για το κάψιμο της Ρώμης.

Έσβησες Γιάννη
Από μιαν άρια πείνα
Ενδιάμεσου Ράιχ.

Θα μας σβήσουνε Γιάννη
Αν δε σαϊτέψουμε
Ιδέες, ανυπακοή και τέχνη.


#


Απόσπασμα από το μονόπρακτο «Πανσέληνος»

Πότε έπαιξα μικρός εγώ; Ποτέ! Έπρεπε να διαβάζω συνέχεια ώστε να είμαι ο πρώτος μες στην τάξη! Ποια τάξη; στο σχολείο! ποιο σχολείο; στην Ελλάδα όλη! ποια Ελλάδα; στον κόσμο! Εκτός από το άριστα κάθε τι άλλο ήταν μηδέν! Αποτυχία! Τίποτα! Εκτός από το άριστα, ποιο άριστα; ποιο πάνω!... Όλα τα άλλα δεν ήταν για μένα. Ήταν για τους άλλους! Για μένα... Έπρεπε!... Μόνον η κορυφή! Έπρεπε!... Να μιλάνε όλοι! Έπρεπε!... Να μην υπάρχει όριο για μένα! Και ο Κώστας; Το κακόμοιρο, δε μπορούσε... Έτσι έλεγε η μαμά! Μου επέτρεπε, όμως, να τον έχω φίλο γιατί ήταν καλό παιδί και ήξερε και την οικογένειά του...
Αυτός πάλι έλεγε πως με αγαπούσε πολύ και με θεωρούσε ως τον καλύτερό του φίλο... Κι εγώ το βοηθούσα δε λέω... Προσπαθούσε πολύ αν και με μιμούνταν, αλλά δεν ήταν ο πρώτος και ούτε μπορούσε! Ο πρώτος ήμουν εγώ! Ακόμα και τότε που έγραψε γεωμετρία είκοσι...
Άκου είκοσι κι εγώ δεκαπέντε!, δε μπορεί, ήταν λάθος η άσκηση! Το είπε και η μαμά την επόμενη μέρα στον καθηγητή! Α! όλα κι όλα, του τα είπε μια χαρά! Με πιο δικαίωμα κύριε βάζετε λάθος ασκήσεις και κόβετε το μέλλον του παιδιού μου! Απαιτώ, έτσι του είπε, απαιτώ! να ακυρώσετε το διαγώνισμα και να το επαναλάβετε! Δεν το έκανε! «Μια χαρά είναι η άσκηση κυρία μου», είπε, «απλά ο γιος σας δεν την έλυσε». «Δεν πρέπει να σας πειράζει αυτό αφού είναι πολύ καλός μαθητής». Έτσι είπε! Άκου «πολύ καλός μαθητής!» Αλλά ευτυχώς που η μαμά κανόνισε με τον υπουργό και δεν τον πήρανε πάλι αναπληρωτή! Πως είναι δυνατό να επιτρέπεται σε κάτι τέτοιους να διδάσκουν; Ένα μήνα είχα να μιλήσω στον Κώστα! Έπρεπε, ναι έπρεπε, κι εκείνος να πάει και να παραιτηθεί του βαθμού του! Αφού ήταν λάθος! Λάθος! Όπως τώρα! Πάλι σ' ένα λάθος στηρίχτηκε να με περάσει! Πάλι ένα λάθος με το θύμα να είμαι εγώ!

#