Έχει εργαστεί ως δημοσιογράφος σε έγκριτες εφημερίδες και περιοδικά. Είναι διευθύνων σύμβουλος επιχείρησης. Σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας Θεσσαλονίκης και στο Trier Γερμανίας. Για μια δεκαετία εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε έγκριτες εφημερίδες και περιοδικά. Βραβεύτηκε σε Πανελλήνιο Διαγωνισμό Διηγήματος (1986) της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ.
Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε ελληνικές και ξένες ανθολογίες.
Της ίδιας
Ποιητική συλλογή «Στη σπείρα του κοχλία» εκδ. Μαλλιάρη, Θεσσαλονίκη (2007)
Ποιητική συλλογή «Η αιώνια κουτσουλιά» έκδ. Γαβριηλίδης Αθήνα (2007)
Ποιητική συλλογή «¨Ένα μπουκέτο ψαροκόκαλα» εκδ. Γαβριηλίδης Αθήνα (2009)
Δημοσιεύσεις ποιημάτων
ΠΟΙΗΣΗ τχ. 29 , Ιούνιος 2007
MONUMENTA τχ. 2, Δεκέμβριος 2007
ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟ τχ. 80 , Μάρτιος 2008
ΦΑΡΦΟΥΛΑΣ τχ. 8 , Μάιος 2008
ΠΑΝΔΩΡΑ τχ. 22 , Ιούνιος 2008
ΟΜΠΡΕΛΑ τχ. 82 , Σεπτ – Νοεμβ 2008
ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑΣ τχ. 39, φθινόπωρο 2008
MONUMENTA τχ. 3 , Δεκέμβριος 2008
ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ του 2007 Ανθολογία Κοινωνία των (δε)κάτων
Δημοσιεύσεις δοκιμίων, βιβλιοπαρουσιάσεων
ΦΑΡΦΟΥΛΑΣ τχ. 10 , Μάρτιος 2009
ΕΝΕΚΕΝ τχ. 12 , χειμώνας 2009
Για τη συλλογή «Στη σπείρα του κοχλία»
Βιβλιοκριτική, εφημερίδα Το Θέμα, Τίνα Μανδηλαρά, 7 Οκτωβρίου 2007
Για τη συλλογή «η αιώνια κουτσουλιά»
Βιβλιοπροτάσεις, Εντευκτήριο, Γ. Κορδομενίδης, τχ.79, σελ 194, Οκτ-Δεκ 2007
Παρουσίαση , Τα Νέα, Ορίζοντες, 24 Δεκεμβρίου 2007
Παρουσίαση, Αγγελιοφόρος της Κυριακής, Εύη Καρκίτη, 17 Φεβρ. 2008
Βιβλιοκριτική, Οδός Πανός, Βασίλης Ζηλάκος, τχ.140, σελ.198, Απ-Ιουν 2008
Παρουσίαση, Faq, Στρατής Πασχάλης, τχ. 3, σελ 35 , Μάρτ. 2008
Βιβλιοκριτική, Το Θέμα, Τίνα Μανδηλαρά, 29 Ιουνίου 2008
Βιβλιοκριτική , Ποιητική, Στυλιανή Παντελιά, τχ. 1, σελ. 308-312, Ιούνιος-Δεκ 2008
Βιβλιοκριτική, Εντευκτήριο, Δημήτρης Κοκόρης τχ. 81, σελ.141-142, Απρ –Ιού 2008
Βιβλιοκριτική , Ομπρέλα, Λαμπρίνα Μαραγκού τχ. 82 σελ. 58 Σεπτ-Νοεμβ 2008
Βιβλιοκριτκή, Διαβάζω , Ζωή Σαμαρά , τχ. 490, σελ. 59, Νοέμβριος 2008
Για τη συλλογή «ένα μπουκέτο ψαροκόκαλα»
Βιβλιοπαρουσίαση, Αγγελιοφόρος της Κυριακής, Εύη Καρκίτη, 12 Απριλίου 2009
Βιβλιοπροτάσεις, Εντευκτήριο, Γ. Κορδομενίδης, τχ. 84, Ιαν – Μάρτιος 2009
Βιβλιοπαρουσίαση, οδός Πανός Βασίλης Ζηλάκος,τχ. 145 , σελ. 164, Ιουλ – Σεπ 2009
Δικτυακοί τόποι
Εθνικό Κέντρο Βιβλίου/ Σύγχρονοι Έλληνες συγγραφείς, Εθνικό Κέντρο Βιβλίου Ithaca online τεύχος 37, Διαπολιτισμός, Poeticanet, Ποιείν, Monumenta, Ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται.
http://www.poiein.gr/archives/4539/index.html
http://www.poiein.gr/archives/2117/index.html
http://www.monumenta.gr/article.php?IssueID=3&lang=gr&CategoryID=9&ArticleID=122
http://dreaming-in-the-mist.blogspot.com/2009/04/blog-post.html
http://dreaming-in-the-mist.blogspot.com/search?q=%CE%88%CE%BB%CF%83%CE%B1+%CE%9A%CE%BF%CF%81%CE%BD%CE%AD%CF%84%CE%B7
http://www.poeticanet.com/news.php?subaction=showfull&id=1235534054&archive=&start_from=&ucat=23&show_cat=23
http://www.diapolitismos.gr/epilogi/viewkeimeno.php?id_atomo=596&id_keimeno=803
Η Ωραία Κοιμωμένη
Παράξενη αίσθηση
να βλέπεις το σώμα σου
όταν κοιμάσαι
Ως θεατής
«Ακριβό μου ακροατήριο,
Λυπάμαι αλλά σ’ αυτήν την παράσταση
δεν μπορώ ούτε να κουνηθώ,
θα ήθελα τόσο πολύ να υποκριθώ
για άλλη μια φορά το ρόλο
της αγαπημένης μου Drama Queen
που ζωγραφίζει μέρες
σε φόντο κόκκινο και μαύρο
a’ la maniere d’ El Greco
Σκέφτομαι όμως ότι το γεγονός
πως υπάρχω σαν απουσία
δίνει από μόνο του
μια εξαιρετική σκηνοθεσία
Παρακαλώ μην κλαίτε -
στο απόγειο της ομορφιάς τους
τα ώριμα τριαντάφυλλα μαδάνε
Μένει το ατέρμονο ταξίδι
χωρίς προορισμό
κι εσύ
πιστή
στην αιμομικτική σου σχέση
με την τελειότητα
Όχι
δεν την ήθελες την πάνινη καρδιά
μαζεύει στο πλύσιμο
ούτε τη μεταλλική
σκουριάζει
προτίμησες το γυαλί
το πιο αξιόπιστο υλικό
ότι και αν συμβεί
είτε σπάσει είτε ραγίσει
παραμένει καθαρό , διαυγές
Τώρα περιμένεις στωικά
έναν άγγελο να πέσει
σαν παραγινωμένη ρώγα
από ένα σύννεφο τσαμπί
να σε δέσει στη φτερούγα του
να σε σώσει
-«Βλέπεις ;»
Καρέ καρέ σαπίζει ο ουρανός
για να μετράς διαρροές και υγρασίες
Έπρεπε πρώτα να νεκρώσεις μέσα σου
για να χαρίσεις τις επώνυμες γραβάτες
του πεθαμένου πατέρα στους αναξιοπαθούντες
Πόσες φορές θα κληθείς ακόμα
vα ομολογήσεις την αθωότητα σου ;
Μόνον οι καμπάνες της γυάλινης καρδιάς
σε κατοικούν
Αντηχούν
τόσο παράφωνα
παράφωνα
άφωνα
Τους είχες πει :
Την αφύπνιση ποτέ δεν ζήτησα
κι όλοι επιμένουν να με ξυπνήσουν
Το αντίδοτο ποτέ δεν ζήτησα
κι όλοι επιμένουν να με ποτίσουν
Το φιλί του Γαλάζιου Πρίγκιπα
ποτέ δεν ζήτησα
κι όλοι επιμένουν να με φιλήσουν
Το έχεις παραδεχτεί από καιρό
Οι γυναίκες δεν ξέρουν να διαβάζουν χάρτες
Οι γυναίκες χάνονται
τουλάχιστον εσύ δεν κινδυνεύεις
είσαι πάντα εδώ
Καρφωμένη
Καρφωμένη
Καρφωμένη
Οριζόντια
Ο τραγικός πόθος αναρριχάται
τα πλοκάμια του
σε τυλίγουν
σφιχτά , μεθοδικά
Το ρολόι σου φωνάζει :
-«Σήκω !
It’s Gucci time !
Σε περιμένει η μαύρη λιμουζίνα
και ένας τίγρης στο κρεβάτι σου».
#
Δύο ημικύκλια
1ο ημικύκλιο
Η κατάκτηση του μισού
2ο ημικύκλιο
Η πάλη για το άλλο μισό
Κύκλος
Η κατάληξη να χάνεις πάντα το ολόκληρο
Ο πύθωνας
Ο πύθωνας κύκλος
Ο πύθωνας κύκλος θηλιά
Ο κλοιός των φανταστικών εχθρών
Σε τυλίγει
Σε σφίγγει
Ώσπου να σε πνίξει
κι έπειτα να σου φορέσει
ένα αστραφτερό πουκάμισο φιδιού
με λέπια χρυσά
Ναι.
Για πρώτη φορά παρατηρώ την ασφυξία
Διαπιστώνω ότι η ασφυξία έχει χρώμα
Η ασφυξία είναι χρυσή
Χρυσή και μετρήσιμη
18 ολόκληρα καράτια
σου τροχίζουν επίμονα το δάκτυλο
σου έμαθαν
να υπομένεις στωικά
απανωτές αλλοιώσεις
και να διασκεδάζεις
με όλα τα αντίθετα
ατελή
κι όμως αχώριστα ζεύγη πραγμάτων
Να κατανοείς γιατί
το σωστό μάχεται το σωστό
κι όχι το λάθος
Αφού το ξέρεις
Είναι ο νόμος του ωκεανού
Όταν η υποκρισία κορυφώνει την ιλαρότητα
Το ζευγάρωμα γίνεται στον ύφαλο
Για ασφάλεια
Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης
Τόσο ισχυρό
Μεταξύ δύο πόνων
Διαλέγεις πάντα τον ελαφρύτερο
Το αποκαλείς το δικαίωμα στην ελαφρότητα
Πώς όμως ομολογείς την απουσία της αγάπης
και το άγνωστο προσωπικό στίγμα ;
Γιατί δεν το παραδέχεσαι επιτέλους
Το κανάλι της επικοινωνίας έχει μπει από καιρό
στη ρότα του αποχετευτικού αγωγού
Κι όταν σε ρωτούν:
- «Πώς μεταφράζεται σήμερα η φυγή ;»
Απαντάς:
- « Μα, ως δημιουργική αγωνία»
Πασχίζεις ν’ αφήσεις πίσω σου ένα αποσβολωμένο πλήθος
Ένα σμήνος αλογόμυγες που θα σε κοιτούν
καθώς απομακρύνεσαι
Είναι όλοι αυτοί
Οι τοξικοί άνθρωποι
Οι τοξικοί σύζυγοι συγκάτοικοι
Είναι όλα αυτά
Οι κολλημένες τσίχλες στα πέταλα της τουλίπας
Το ανοικτό καπάκι της οδοντόκρεμας
που φωνάζει
φωνάζει
αλλά ποιος μπορεί ν’ ακούσει τη φωνή μιας οδοντόκρεμας ;
είναι τσαλακωμένη
πετρωμένη
Στην arena της Verona !
Η τρομερή σαύρα
κουλουριάζεται σαν δαχτυλίδι
Ευχαριστημένη
Για να χωνέψει
Σε μαγεύει με τη φωνή του castrato
- «Τι τραγουδάει ; »
- «Το δάγκωμα της βέρας ».
#
Ευαισθησία 0111001101
Συνήθισες να μεγαλώνεις
σχεδιάζοντας προσεκτικά
το περίγραμμα σου
Παρακολουθείς
την εξέλιξη του μεγέθους σου
τις πατημασιές σου
(γιατί γνωρίζεις καλά ότι κάποια μέρα
τα ίχνη σου θα χαθούν)
Τώρα πια τα ξεμωραμένα δάχτυλα
έγιναν προνομιούχα
κατέκτησαν επάξια τη χυδαία ματιά
Η ψυχή σου κατοικεί
οργισμένη και οπλισμένη
στη σκιά του πέλματός σου
Μια νέα ευαισθησία
σε ταξινομεί
από την ερώτηση
«Τι αμάξι έχετε ;»
Η άγνοια φόβου σε σβήνει
(Πρέπει να έχεις άγνοια φόβου
για να υποτάξεις τον φόβο)
Η άγνοια πόθου σε λιώνει
(Πρέπει να έχεις άγνοια πόθου
για να μη θρηνείς τον έρωτα)
Αναβάλεις την κατάρρευση
γιατί σε βολεύει η απόσυρση της αγάπης
Αναβάλεις την επανάσταση
γιατί προτιμάς την αριθμητική
γιατί πάνω από όλα
είσαι ένας φυσιολογικός άνθρωπος
με φτερά
που κελαηδάει αριθμούς
Aν μπορούσες μόνο να επιλέξεις
πού περνάς καλύτερα
στη φύση που σε μελαγχολεί ;
ή μπροστά στη θέα που σε θλίβει ;
Προχωράς
αντλώντας τη δύναμή σου
από την αδυναμία σου
να καταλάβεις
Ρωτάς :
«Και ποιος είναι ο ορισμός
του φυσιολογικού ανθρώπου;»
Σου απαντούν:
«010111000010011100101
101001010010100101010
000011100110011010101
110011111001010111010»
Έμαθες να κρατιέσαι από ένα μηδενικό
εκκρεμής μέσα στο κενό του στόματος
να στηρίζεσαι σε μια μονάδα μπαστούνι
Όμως για να βγεις από τον κύκλο
πρέπει πρώτα να τον εμβολίσεις
Είσαι έτοιμος;
Το μέγεθος της πατούσας ολοκληρώθηκε
«Μπορώ να φύγω τώρα ;» σου ζητάει
«Αυτό είναι αδύνατον» της απαντάς
τότε
ο ευαίσθητος άνθρωπος
γίνεται αναίσθητος
και μαθαίνει ν’
απεχθάνεται τους άλλους
μα κυρίως τον εαυτό του
γιατί δεν τους αγάπησε
γιατί δεν τον αγάπησε
με την πρέπουσα αδεξιότητα
γιατί προτίμησε
να θριαμβεύσει
πετυχαίνοντας
την αναστροφή του στίχου
στην απαγγελία του ποιήματος
#
Η τιμωρία της φτέρνας
Αποφάσισες τη συνέπεια
Συνεχίζεις να περπατάς ξυπόλητη
με χάρη, με ακρίβεια
πάνω στα σπασμένα κρύσταλλα
Οφείλεις να νιώθεις το ηδονικό κόψιμο
Η δαγκωματιά στο ζουμερό ροδάκινο-
η ανατριχίλα στο χνούδι
Είσαι υποχρεωμένη να βάλεις
κάθε παρεκτροπή σε τάξη
Μετά το βραχυκύκλωμα
το σώμα
κουνά τα γύψινα χέρια
Στο βάθος φωσφορίζει το ζαχαρωτό
Όμως σιχαίνεσαι τις μπλε τούρτες στα παιδικά πάρτι
Διώχνεις τις φράντζες του ήλιου
από το μέτωπο σου
Άλλωστε είναι τόσο ενοχλητικές
Τους είχες πει:
«Αγαπώ μόνο
το χιόνι που αιμορραγεί»
Μπαίνεις
στις κάλτσες
αραχνοΰφαντων λέξεων
πατάς το κόκκινο χαλί
και πιάνεσαι
δόλωμα σε αγκίστρι
παράφορης έλξης-
κρέμεσαι
από μια νάιλον κλωστή
μέσα στη νύχτα στόμα
Το κοστούμι της φαντασίωσης
σου πάει πολύ.
Οι φαντασιώσεις είναι πάντα πράσινες
σαν το γιγαντιαίο λαχανικό
που ανενόχλητα ψηλώνει
στον κήπο του μυαλού σου
Είναι λυτρωτική
η βουτιά στο αβυσσαλέο ντεκολτέ
Η επαναληπτική διαδικασία
η βίαιη εισχώρηση στο σώμα
Κι ο στόχος σου
πάντα εφικτός
Να ευθυγραμμίσεις τους πλανήτες
Η κατάληξη πάντα προβλέψιμη
Να καταπιείς άλλο ένα χάπι της χαράς
Συνεχίζεις να γρονθοκοπείς
τη μεγάλη ήττα
με τα κόκκινα γάντια του μποξ
Ίσως να είσαι άτρωτη τελικά
Για αυτό δεν παραλείπεις
να τις φροντίζεις
Να δείχνουν τρυφερές
αχρησιμοποίητες
σαν του μωρού
Το πιο ερωτικό σημείο
του σώματος σου
Οι φτέρνες σου
#
