ΝΙΚΟΣ ΣΦΑΜΕΝΟΣ - "Ανθισμένες Νύχτες"

Ο Νίκος Σφαμένος γεννήθηκε το 1982 στη Μυτιλήνη . Σπούδασε Αγγλική γλώσσα και φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.Έχει κυκλοφορήσει τέσσερις ποιητικές συλλογές , αναλυτικά:"Ακούγοντας βαλς στο σκοτάδι" , 2007"Οργή και λουλούδια σε μια χώρα νεκρών" , 2007"Αυτά που γράφτηκαν κάτω από βρώμικο φως" ,2008"Άγιες, αιματόβρεκτες και άχρηστες λέξεις", 2008 με κύρια μοτίβα τη προσμονή , τους μοναχικούς νυχτερινούς περιπάτους , την απόγνωση.Έχει δημοσιεύσει έργα του στα περιοδικά σε φοιτητικά περιοδικά καθώς και στα περιοδικά ΙΑΜΒΟΣ, ΝΕΑ ΑΡΙΑΔΝΗ, ΕΝΕΚΕΝ.
Στο διαδίκτυο ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί στους εξής ιστό-χώρους: http://www.poiein.gr/archives/2432/index.html#comments (ηλεκτρονικό περιοδικό ΠΟΙΕΙΝ)
http://www.peri-grafis.com/ergo.php?id=1243 (ηλεκτρονικό περιοδικό ΠΕΡΙ ΓΡΑΦΗΣ)
http://stachtes.stratosfountoulis.com/ (ηλεκτρονικό περιοδικό ΣΤΑΧΤΕΣ)
http://www.vakxikon.gr/content/view/237/9/lang,el/ (ηλεκτρονικό περιοδικό ΒΑΚΧΙΚΟΝ)
E mail για επικοινωνία και δωρεάν βιβλία: nicksfagmenos@yahoo.com


Α!

περιμένω στη φωτιά
τούτο το μοναχικό βράδυ
περιμένω
την άνοιξη
περιμένω
τις κακές κριτικές
περιμένω
«Κύριε Σφαμένε ανακηρυχτήκατε
ποιητής της χρονιάς!»
δύο χέρια και μια πόλη
χωρίς νύχτα
όλοι οι κάτοικοι παράφρονες
και οι πόρτες
ανοιχτές
τα χέρια και οι καρδιές ενωμένες
περιμένω
ένα κακογραμμένο ποίημα
περιμένω
ένα λιμάνι
λίγο φως
μια σταγόνα ουρανού
λίγο πριν πεις
«πολύ ωραίο ποίημα!»
έτσι λέω κι εγώ




#



Μυστήριος

βάδιζε αργά στη κάμαρα του
εκείνη τη μέρα
ουρλιάζοντας από
μέσα
του
«ο βλαμμένος , πάλι θα γράφει
εκείνα τα ποιήματα!»
σκέφτηκε η νοικοκυρά
την επόμενη
τον βρήκανε
νεκρό
ελάχιστοι
κλάψανε
ακολούθησε
η δόξα
τα σίριαλ
και
αναρίθμητοι
θαυμαστές
στο
facebook



#



Παιδί στον ήλιο

η πόλη θρυμματίζεται
φλέγεται
καθώς το κεφάλι σου
αδειάζει
καβάλα σ’ ένα παλιό μηχανάκι
μυρίζεις την ήρεμη
αυγουστιάτικη θάλασσα
οι όμορφες μέρες περιμένουν
πολύχρωμες
γαλήνιες
ολοφώτιστες
παιδί στον ήλιο
του απλώνεις τα χέρια
και χάνεσαι
χάνεσαι
χάνεσαι




#



Εκ βαθέων


πως μπορεί
κάποτε ξεκίνησες με τόσα
όνειρα
άλλος αέρας φύσαγε στο
μέτωπο σου
πως μπορεί μικρέ μου
φίλε
ανακάλυψες τη ποίηση μοίρασες τις λέξεις σου
και κανείς δεν τις άκουσε
τόσα χαμένα βράδια
πες μου μόνο γιατί
έγιναν όλα αυτά
γιατί έχασες έτσι
το καιρό σου
δεν περίμενες ποτέ
αυτό το μακρύ χειμώνα
ούτε τόσο πάγο
γείρε στο πλάι μου
και πες μου για τα χαμένα σου
όνειρα
πες μου γιατί αγάπησες τόσο τούτο το ταξίδι
όμως ίσως σε περιμένει μια νέα
άγνωστη πολιτεία
εκεί στην άκρη
ε
παράτα τις λέξεις σου
όσο είναι καιρός
άκουσε με
άνοιξε τα κλειστά σου παράθυρα
βρες δροσιά
και ξέχνα τις λέξεις
ξέχνα τες
όσο είναι καιρός



#