ΕΦΗ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ - "Ήχος από νερό"

Η Έφη Καλογεροπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι πτυχιούχος του Φυσικού τμήματος του Παν/μίου Αθηνών και του Τμήματος Θεατρικών σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής Αθήνας. Συνεργάτης θεατρολόγος και βοηθός σκηνοθέτη στις παραστάσεις του θέατρο-εργαστήριο υποκριτικής «Μαύρη σφαίρα» :Huis Clos - Κεκλεισμένων των Θυρών 2002-2003 και Leonce and Lena 2004-2006., «το σπίτι της Μπερνάρντα Αλμπα» 2008-2010. Έχει συμμετοχή σε επιμέλεια θεατρικών προγραμμάτων και σε ομιλίες πολιτιστικού περιεχομένου.
Τό 2008 εκδίδεται από τις εκδόσεις Ενδυμίων η πρώτη ποιητική της συλλογή “Σκεύη Ταξιδίου»,και το 2010 η δεύτερη «ο ηχος από νερό». Ποιηματά της έχουν δημοσιευτεί στα ηλεκτρονικά περιοδικά «Ποιείν» και «Βακχικόν».και στα εντυπα περιοδικά «Ρωγμές» και «Σοδειά»
Εργάζεται στην Εκπαίδευση, και ζει στην Αθήνα.
Στο διαδίκτυο διατηρεί ιστοσελίδα με έργα της στη δ/νση:
http://kokkinikissa.blogspot.com/.
Ιστοσελίδες πού φιλοξενούν ποιήματά της:
περιοδικό ποιείν http://www.poiein.gr/archives/1989/index.html
περιοδικό βακχικόν τεύχος 2 http://www.vakxikon.gr/ (ανέκδοτα ποιήματα).
Στο περιοδικό:
http://www.lexima.gr/
στο μπλόγκ http://vakxikon.blogspot.com/
στό" αλωνάκι τής ποίησης" τού Γ.Κεντρωτή http://alonakitispoiisis.blogspot.com/
στο μπλόγκ τής Γητεύτριας με μικρή συνέντευξη http://ghteytria.blogspot.com/
στό μπλόγκ του Γ.Ανυφαντή με κριτική-παρουσίαση http://anyfantis.blogspot.com/2008_04_01_archive.html
στό μπλόγκ του Γ.Μίχου http://giorgosmixos.blogspot.com/
στο προσωπικό της μπλόγκ http://kokkinikissa.blogspot.com/
στο μπλόγκ
http://www.peri-grafis.com/



Ναυαγοί

Ξεβράστηκαν
στη στεριά της μέρας
κάποιοι κρατώντας κομμάτι νύχτα
και άλλοι θάλασσα
όσοι γλυτώσαν είχαν κιόλας ξεχάσει
οι άλλοι νεκροί ακόμη
μα προπαντός πλυμένοι
στέγνωναν στις πέτρες
ο καιρός δεν τους ξεχώριζε
και αυτοί πού σώθηκαν
και οι άλλοι άφησαν πίσω
τις κομμένες τους ουρές.



#


Με τα δικά σου μάτια

Στο βράχο κρεμασμένη η νύχτα
οι άγιοι κρατούν στους ώμους τους
τις ρίζες των δέντρων
ο θεός ανοίγει τη παλάμη του
και στάζει φώς τρομερό
οι άνθρωποι οι σκυφτοί
να πλύνουν τα χέρια τους
να διώξουν το κακό
να δω με τα δικά σου μάτια
το νερό να τρέχει ανάμεσα
στα σπίτια τα άσπρα της μνήμης
με τα μπλέ παράθυρα
κι οι πέτρες ορθάνοιχτες να μείνουν
ορφανούς να αφήσουν τους αιώνες
ψωμί να θέλω μόνο
και να μου δίνεις ουρανό μαζί
απόψε.



#


Σωσμένοι

Και δεν θα σ΄ αφήσω να φύγεις
πιο γρήγορα θα τρέξω,
στα χέρια το χώμα θα σηκώσω
πριν πατήσεις.
Μαζί στο πυκνό δάσος, στα φυλλώματα
θα χυθούμε γυρνώντας το κεφάλι πίσω
το χρόνο κοροϊδεύοντας
σ΄ ένα στρόβιλο αέρα τυλίγοντας τα χέρια
τις ξέρες θα αποφύγουμε
πατώντας ο ένας στού άλλου τα ακροδάχτυλα
και θα διασχίσουμε το φώς
εκείνο πού τα φτερά του ανοίγοντας
τη νύχτα τρομάζει
πιο μακριά
πιο ψηλά
απ όλους
στο συρματόσκοινο της μέρας
πού ο ουρανός απλώνει
κάθε λύπη πλυμένη θα κρεμάσω
ο Θεός να βλέπει
και τις άλλες πού σαν πέτρες
τον ώμο μας γδέρνουν
στο νερό το βαθύ θα πετάξω
να λιώσουν
πριν στερέψει
πιο ψηλά
πιο μακριά
χαρούμενοι
σωσμένοι.



#