ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥ - "Ψυχής αγγίγματα"

Η Σοφία Στρέζου γεννήθηκε στη Χαλκηδόνα Θεσσαλονίκης. Εκεί έζησε τα παιδικά της χρόνια. Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων και Δημοσιογραφία. Από το 1986 ζει και εργάζεται στην Αθήνα.Γράφει ποίηση, Δοκίμιο και Αισθητική Ανάλυση άλλων ποιητών. Συμμετέχει σε ποιητικές βραδιές, παρουσιάζοντας άλλους ποιητές αλλά και ως απαγγέλτρια. Το 1987 δημοσιεύει την ποιητική συλλογή *ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΠΡΕΛΟΥΔΙΟ* από τις "ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΝΕΑ ΣΚΕΨΗ " και τον Απρίλιο του 2010 το "ΑΓΓΙΓΜΑΤΑ ΨΥΧΗΣ" σε ιδιωτική έκδοση για λίγους φίλους.
Είναι ενεργό μέλος του διαδικτύου με δύο προσωπικές ιστοσελίδες και το χρησιμοποιεί επειδή ακριβώς πιστεύει στην καλή διαχείριση και την διακίνηση των ιδεών με πολλούς αποδέκτες.
http://sofiastrezou.blogspot.com/ Είναι το προσωπικό ιστολόγιο με ανθολογημένα όλα τα ποιήματά της.
http://anagnoseispoiiton.blogspot.com/ Στο ιστολόγιο "ΑΙΣΘΗΤΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΠΟΙΗΤΩΝ" επιχειρεί την κατάδυση στην ενσυναίσθηση άλλων ποιητών με σκοπό την κατανόηση και την προβολή αξιόλογων ποιητών από τον χώρο του διαδικτύου.
Το προφίλ της στο Facebok: http://www.facebook.com/profile.php?id=1557617064&ref=profile
Τελευταία χρησιμοποιεί μια νέα εφαρμογή οπτικοποιώντας τα ποιήματα με εικόνες και μουσική στο youtabe με δικό της κανάλι. http://www.youtube.com/user/sofiastrez
Έργα της έχουν δημοσιευτεί στο ηλεκτρονικό περιοδικό ΠΟΙΕΙΝ:




Λέξεις...

Είναι κάποιες λέξεις που μ' ακολουθούν
σχεδόν με καταδιώκουν
ζητούν να τις συναντήσω
στα θρυμματισμένα μου φώτα
στα θρυμματισμένα μου όνειρα
στα θρυμματισμένα υπολείμματα γυαλιού
που επένδυσα τα τελευταία μου χρώματα
στις άδειες σελίδες
που δεν άφησα να σκονιστούν
και κατέθεσα τις τελευταίες μου σκέψεις
ελλειμματικές όπως πάντα...

Άραγε υπήρχε σημείο διαφυγής
ή μήπως εγώ προκαλούσα τη μοίρα
για να συναντηθούμε;
Μήπως επίτηδες
άφηνα ανοιχτά τα παράθυρα του νου
για να καρφώνονται στα μαλλιά αστέρια
βουτηγμένα πριν
στα μελανοδοχεία της λύπης;

Ήδη ανυπάκουα
χορεύουν το χορό τ' ανέμου...



#



Αργοναύτης

Θέλησες να περπατήσεις
με πόδια γυμνά
στις άγνωστες εκτάσεις
μιας νεφελογερμένης διάστασης
παραδομένος σε συμπαντικούς βυθούς
πολεμώντας την ιδέα
πως τάχα είσαι αερικό
ξωτικό μιας άλλης εποχής
προσκυνητής
σε είδωλα σκοτεινά
απλησίαστα
ανέγγιχτα απ' τη φθορά
θραύσματα σκεπασμένα
από εφιαλτικές γραμμές υφάλων
με βλέφαρα κλειστά
στων ονείρων τη θέα.

Έμειναν τα ίχνη
από τις στάλες που κύλαγαν γλυκά
στο φωτεινό πρόσωπό σου
το αφημένο σε ρυθμούς σιωπής
χωρίς σκιές
κι ας το έκρυβαν μαύρα γυαλιά
αργοναύτης που έφευγε
σε αστρικά καλέσματα...



#



Γλιστρώ

Γλιστρώ σχεδόν έρπομαι
για ένα σου άγγιγμα
να φτάσω τα δάχτυλα
που αναβλύζουν
λεηλατούν άπαρτο κάστρο
κι αιχμαλωτίζουν αισθήσεις
και βλέμματα κουρσευμένα
γεμάτα λαχτάρα.

Μια φωτιά καίει τη ζωή μου
πεπρωμένο μου διαγεγραμμένο
και μοίρα σκληρή
όρισαν να μη μπορώ
ν' αγγίξω ήλιο ζεστό
και θάλασσα λίμνη.

Δεν με πονάει τίποτα πια
τόσα βράδια
τους εφιάλτες σου σκούπιζα
και τ' αστέρια έπλενα
να σου δείχνουν τον δρόμο
την ώρα που με την ανάσα μου
τον ίσκιο σου ζέστανα,
σε ακατοίκητο σύμπαν
σε χρόνους κλειστούς
σε αλήθειες που δεν ομολογούνται
εμείς ψιθυρίζαμε
χάδια στον άνεμο..



#



Μικροί αποχαιρετισμοί

Μικροί αποχαιρετισμοί,
κάποιες φορές δεν τους κατανοείς
τους αισθάνεσαι καθώς συμβαίνουν
βαθιά μέσα σου

αποχαιρετισμός θα πει:
σ' αφήνω
να ονειρευτείς
να ζήσεις
να ταξιδέψεις
ν' αγαπήσεις

πάντα θα κουβαλάς στάλες συναισθημάτων
ακόμα κι όταν δεν θα υπάρχω,
στους κύκλους σου θα περιπολώ,
θα ζω με την ανάμνηση
όλων εκείνων που αισθάνθηκα
κι όλα εκείνα που με ανάσα ζεστή
ξεψυχώντας έγραφες

μην επιθυμείς,
μη ρωτήσεις
μη μάθεις ποτέ
πόσο πονάνε οι αποχαιρετισμοί
σε ξεβαμμένα χρώματα σιωπής
νομίζοντας πως δεν έχω τίποτα
εγώ που κράτησα τόσα πολλά
μακρινά μα τόσο κοντινά
έγιναν μυρωδιά σε ρούχο αφόρετο
που δεν ζητάει να φορεθεί
μη τύχει και σβήσει
το άρωμα του ονείρου
που μαζί σου έζησα...



#