ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΓΚΙΤΣΗ - "Κορίτσι των σκοτεινών δασών"

Η Αναστασία Γκίτση γεννήθηκε το 1977 στην Θεσσαλονίκη όπου ζει μέχρι και σήμερα. Αποφοίτησε από το Τμήμα Θεολογίας και συνέχισε (υπότροφη του Βατικανού και του Οικ. Πατριαρχείου) τις μεταπτυχιακές σπουδές στο εξωτερικό, Centre Orthodoxe du Patriarcat Oecuménique (Chambésy/Ελβετία). Είναι καθηγήτρια Θεολογίας στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση και υποψήφια διδάκτωρ στο τομέα της Δογματικής του Α.Π.Θ. Είναι μέλος του WSCF (World Student Christian Federation), του Contemporary art club contACT και επιστημονική συνεργάτις της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος και Αλμυρού.

Στο ενεργητικό της έχει δύο προσωπικές ποιητικές συλλογές:
α)  ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΩΝ ΣΚΟΤΕΙΝΩΝ ΔΑΣΩΝ, εκδ. Μπαρμπουνάκης, Θεσ/κη 2010.
β) ΞΕΡΩ! ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΩΣ ΑΡΓΑ… εκδ. Παρατηρητής, Θεσ/κη 2000.

Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί στην Αγγλική και Γαλλική γλώσσα. Άρθρα και μελέτες, μεταφράσεις και ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε εφημερίδες όπως: «ΑΥΓΗ», «Αρκαδικό Βήμα», «Επικοινωνία», «Η γνώμη της Χαλκιδικής», «Δώδεκα επί Πολιτισμού» και περιοδικά (ελληνικά και ξένα) τόσο θεολογικού όσο και λογοτεχνικού επιστητού όπως : «MOZAIK», «Arti αφιχθέν», «Σύναξη», «Θεολογία», «Ρωγμές», «Penser en Dieu», «Μετείκασμα», «Επι-κοινωνία», «Καθ-Οδόν», «Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών», «Νέα Πορεία» και σε Ανθολογίες όπως: «ΜΗ ΒΙΑ», «Υπάρχουν ποιητές;», «Δεσμοί λόγου & υπόσχεσης», «Οδός Ποιητών» και «…ας υφάνουμε ποίηση» από τις εκδόσεις Μαλλιάρης Παιδεία. «Ανθολογία 77 Βραβευμένων Ποιητών» από τις εκδόσεις Μαίανδρος. «Ερωτικός Μάιος Θεσσαλονίκης» από τις εκδόσεις Υδρόγειος. «Λογοτεχνικό – Εικαστικό Απάνθισμα Γυμνασίου Αστυπάλαιας» Πολιτιστικό πρόγραμμα 2005-2006. «Ανθολόγηση Συμποσίου Ποίησης Πατρών» και «Ανθολόγιο Διηγήματος και Ποίησης Χαλκίδας».

Έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με την ποίηση του Τάσου Λειβαδίτη και με την παρουσίαση διηγημάτων του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Έχει βραβευτεί – επαινεθεί για ποιήματά & διηγήματά της από : από τον Σ.ΕΚ.Β.Ε (Σύνδεσμος Εκδοτών Βορείου Ελλάδος), τον Δήμο Θεσσαλονίκης, τον Δήμο Θάσου, την ΜΚΟ Αργοναύτες, το λογοτεχνικό περιοδικό ΚΕΛΑΙΝΩ, την ομάδα Λόγου & Τέχνης Ale Amoroza, το Ωδείο Φουντούλη, την πολιτιστική ομάδα Δήμου Πετρούπολης, το Καφενείο των Ιδεών, τον Griechischer Kunst und Literatur Verein, την Union of European Writers, από την MusicHeaven, την Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Χαλκίδας, το Πνευματικό Πολιτιστικό Κέντρο Ραφήνας.

Είναι μόνιμη συνεργάτις των ηλεκτρονικών περιοδικών Charity e-magazine και Βακχικόν. Έχει συγγράψει στίχους για τους μουσικοσυνθέτες Κώστα Τζιαγκούλα, Ηλία Χατζόγλου και Χρυσόστομο Σταμούλη. Συνεργάζεται με τον αγιογράφο Γιάννη Μητράκα, την ζωγράφο Αναστασία Παπαθανασίου και τον φωτογράφο Gemma Gemmamou. Αποτελεί ιδρυτικό μέλος του καλλιτεχνικού τριπτύχου SYGORMA όπου ποίηση, ζωγραφική και ηλεκτρονική μουσική αλληλοπεριχωρούνται με πρωτότυπο για τα λογοτεχνικά δεδομένα τρόπο. Αποτέλεσε μέλος της Ομάδας Λόγου και Τέχνης ALE AMOROSA – ανοιχτή σκηνή ποιητών και έχει συγγράψει ερωτικά ποιήματα για τη Θεατρική Εταιρία PERSONA non grata.



Επίσημη ιστοσελίδα: http://www.anastasiagkiti.gr/ / http://www.anastasiagkitsi.com/

Ιστολόγιο ποιήτριας: http://www.gkitsi.blogspot.com/

Δημοσιεύσεις στο διαδίκτυο:

«Εξ αφορμής Ι» και «Βακχικόν πρωινόν» στο e-περιοδικό «Βακχικόν», τ.10 Ιούνιος – Αύγουστος 2010 (http://www.vakxikon.gr/)

«Συνέντευξη με την θεολόγο/ποιήτρια Αναστασία Γκίτση», στην εφημερίδα «Γνώμη της Χαλκιδικής», # Ιουνίου 2010 (http://www.gnomihalkidikis.gr/)

http://genesis.ee.auth.gr/dimakis/neapor/584_586/20.html


http://www.logotechnes.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=220&Itemid=51


http://www.greekpoetry.gr/gkitsi.html









Chapitre III

 
Αν μου άφηνες ένα κομμάτι
ουρανό ίσως τότε να ήταν
διαφορετικά…
Από χώμα όμως πλασμένη
τί να μπορέσω ν’ αντέξω ;
Μ’ ένα τόσο δα κεράκι χλωμό
πώς να φωτίσω την καρδιά
τούτου του κόσμου ;


Αδιάφορα τα βλέμματα με προσπερνούν
χαϊδεύουν τη φιγούρα μου δίχως
διόλου να με συναντάνε

“ κοινωνία προσώπων
απρόσωπες συντεταγμένες
μαθηματικές ανακρίβειες
γίναμε…”


Αν μου άφηνες ένα κομμάτι
ουρανό ίσως τότε να ήταν
διαφορετικά…
Από πηλό,
πλευρό ενός πλευρού
τί να μπορέσω εγώ να πλάσω ;
Μ’οδύνη και οδυρμό κυοφορώ το θαύμα,
μα σαν κινείται έξω στο φως
έκπτωτο γίνεται
και λυγάει,
ωσάν το πρώτο αστέρι πέφτει.

“σύναξη αγγέλων
διαβολικές διασκορπίσεις
ατομικές μοναξιές
περιφέρονται…”


και αφήνονται και αφήνουν
και χάνονται και χάνουν
και περιφέρονται και περιφέρουν
το παράδεισο γύρω από τον εαυτό τους
και δεν τολμούν να μπουν

“φοβούνται…”

Πώς να μάθουν να περπατούν
στον ουρανό ;
στο κατ’ εικόνα συνηθίσανε
στο καθ’ ομοίωση πορεύονται

“φοβούνται…”

Τόσο πλέριο φως
θα διασκεδάσει τα σκοτάδια
και μετά που θα κρυφτούν ;
τους δερμάτινους μανδύες καλά φορούν και
οι δερμάτινοι μανδύες καλά τους φέρουν.

Αν μου άφηνες ένα κομμάτι
ουρανό ίσως τότε να ήταν διαφορετικά…
Αλλά χοϊκή απέμεινα
πλευρό ενός πλευρού
που τ’ άλλο μισό δε βρίσκει…

Συγχώρα με !
μόνο αυτό μου μένει…

Και τάξε μου,
τάξε μου μια προσευχή που
θα με φέρνει πιο κοντά στους αγγέλους
εκείνους που χαμογελούν
και μοσχοβολούν μύρο και λιβάνι…


#





Έλα μου

                                                                                  Άκου… άκου… άκου με…


Έλα μου,
Έλα μου να με κατοικήσεις.
Αδειανό σαρκίο απόκαμε η επιθυμία μου.



#


Ερωτικά σακατέματα

                           και άντε τώρα να χωρέσουν φωνήεντα και σύμφωνα μαζί
                           σ’έναν τρεμάμενο στεναγμό!

Σαν κοχύλι απλώθηκες
στης εμπύρετης σου ηδονής το σθένος
και δαγκώθηκες στο ύστατο φωνήεν
της ξαναμμένης σου ανάσας.
Φαλλός πανάρχαιου χρησμού,
αιδοίο πυθιακής αμφιλαφίας.
Απλώθηκα σε...

Σαν άστρο σελάγησες
στου πρώτου σου οργασμού το τίναγμα
και έσβησες στο τελευταίο σύμφωνο
του ανακουφιστικού σου στεναγμού.
Αφουγκράστηκα σε…

Επισκέπτης αιρετικής σαλότητας,
ιερόδουλη σαρκικής ευσπλαχνίας.
Τετέλεσται η σκηνή.
Κορμιά πεταγμένα σαν βότσαλα στην άκρια της ακτής.
Πόθοι αφυδατωμένοι, σπόγγοι κούφιοι στην ακτή της άκριας.
Εκεί που ανθρώπου μάτι και πρόνοια Θεού
αγκομαχεί να καταφτάσει.
Αγιάζει όμως… αγιάζει…



#
 
 
Σέρνοναι μέσα στο δέρμα μου

                                       Με όλα τα κύτταρα του είναι μου σε πόθησα.
                                       Θωρώ σε ξημέρωμα στου στερνού άστρου 
                                       την θαμπή αναλαμπή

Σέρνομαι μέσα στο δέρμα μου.
Σάρκα δεν σώθηκε κυττάρου
που να μην έχω σφηνώσει το είναι μου.
Και πάλι περισσεύω
στου χνώτου σου το άγγιγμα
λίγο πριν ανθίσει στο λαιμό μου.

Αφίσταμαι στο είναι σου.

Αποδυναμώνομαι στο πέρασμά σου
σαν έκλαμψης ανατίναγμα
η υποψία σκιάς του κορμιού σου.
Σέρνομαι μέσα στο δέρμα μου
αλλά και πάλι δεν σε φτάνω!