Περιοδικό ΠΟΡΦΥΡΑΣ τχ.145



Ο «Πόρφυρας» Νο 145


Σεφέρης – Ελύτης

Στο νέο τεύχος του περιοδικού «Πόρφυρας» (Νο 145, Οκτώβρης-Δεκέμβρης 2012), επεκτείνεται το εγχείρημα με τον δοκιμιακό λόγο για δημιουργούς οικουμενικής ματιάς, που οραματίστηκαν τη συλλογική πνευματική αναγέννηση. Αναλυτικά:

Ποίηση, Octavio Paz (μετάφραση Γιώργου Κεντρωτή), Θεόδωρος Στεφανίδης – Theodore Stephanides (μετάφραση Βέρα Κονιδάρη), Νίκος Μυλόπουλος και Γλυκερία Μπασδέκη.

Πεζογραφία, Δήμητρα Μήττα και Τάσος Ψάρρης.

Δοκίμιο, η Ανδρομάχη Μπάτζιου (Τα limericks στην ποίηση του Σεφέρη), ο Βασίλης Λέτσιος (Για τα χαϊκού του Σεφέρη), η Σταυρούλα Γ. Τσούπρου (Τα ποιήματα για παιδιά του Σεφέρη), ο Francisko Fortuny (ένα δοκίμιο και πέντε ποιήματα, μετάφραση της Βιργινίας Χορμοβίτη), ο Paul-Émile Borduas, πρωτοπόρος του κινήματος των «Αυτοματιστών» καλλιτεχνών της δεκαετίας του 1950, που εξασκούσαν μη αναπαραστατική ζωγραφική επιδιώκοντας να εφαρμόσουν στον χώρο της εικαστικής έκφρασης την υπερρεαλιστική εκδοχή του «αυτοματισμού, (εισαγωγή-μετάφραση Σωτήρης Λιόντος), ο Jim Potts, Βρετανός συγγραφέας που ζει στην Κέρκυρα (Οδυσσέα Ελύτη: «Επέτειος», μετάφραση Δημήτρης Δάλλας), ο Κώστας Σουέρεφ (Ενδογλωσσικές μεταφράσεις του Ελύτη και του Σεφέρη), η Κωνσταντίνα Χρυσικοπούλου (Η κριτική του Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου για τον Ελύτη).

Στις άλλες σελίδες, μια ανθολόγηση ποίησης του Γιώργου Ν. Κάρτερ εις μνήμην, μια συνέντευξη του κορυφαίου Βούλγαρου ποιητή Λιουμπομίρ Λέβτσεφ στον Βασίλη Μαραγκό, λίγα λόγια για τον εκλιπόντα συνεργάτη του «Πόρφυρα» Γιάννη Καβάσιλα. Κι ακόμη, επισημάνσεις και κριτική βιβλίου, που υπογράφουν ο Γιώργος Κ. Μύαρης, ο Δημήτρης Κονιδάρης, ο Σπύρος-Μάριος Παγκράτης, ο Παναγιώτης Βούζης και η Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, καθώς και «αιχμές του λόγου», ήτοι μικρά αποσπάσματα από νέα βιβλία.

Το τεύχος περιλαμβάνει επίσης την προκήρυξη του 1ου Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού για το βραβείο «Περιοδικό “Πόρφυρας” ‒ Γιώργος Ν. Κάρτερ», καθώς οι συμμετοχές λήγουν την 31η Δεκεμβρίου 2012. O Γιώργος Ν. Κάρτερ ως γνωστόν έφυγε αιφνιδίως από τη ζωή, ωστόσο ο ποιητικός διαγωνισμός ισχύει όπως τον είχε εμπνευστεί.